บทที่ 93: ปล่อยหมัดออกไป ต้องดึงกลับมาได้

เมื่อคารวะเสร็จสิ้น เฉินเยี่ยนก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสอีกครั้ง กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ไม่จำเป็นต้องให้คนในตระกูลมาจับสลากชี้เป็นชี้ตาย ศิษย์สามารถคลี่คลายสถานการณ์นี้ได้ขอรับ”

น้ำเสียงดังก้องกังวานอยู่หน้าศาลบรรพชน ค่อยๆ แผ่กระจายไปทั่วทั้งลานตากข้าว เข้าไปในโสตประสาทของคนในตระกูลทุกคนที่อยู่ในที่นั้น และยังคงก้องกังวานอยู่เนิ่นนาน

...

ภายในศาลบรรพชนตระกูลเฉิน ผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสนั่งเรียงแถวกันบนม้านั่งยาว ส่วนเฉินเยี่ยนยืนอยู่เบื้องหน้าทุกคน

ประตูใหญ่ของศาลบรรพชนถูกปิดสนิท กั้นคนในตระกูลและเหล่าเจ้าพนักงานไว้ข้างนอกทั้งหมด ภายในห้องมีเพียงแสงเทียนส่องสว่าง

ผู้นำตระกูลเฉินมีสีหน้าเคร่งขรึม “บัดนี้พวกเราตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน มีเพียงสลากชี้เป็นชี้ตายเท่านั้นที่จะสามารถช่วงชิงหนทางรอดให้แก่ตระกูลของเราได้”

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างพากันพยักหน้า

หากไม่ใช่เพราะเดินมาถึงทางตันแล้ว พวกเขาจะบีบคั้นให้คนในตระกูลไปตายได้อย่างไร?

สมุดทะเบียนตระกูลถูกเชิญออกมาแล้ว เป็นช่วงเวลาที่ขวัญกำลังใจของคนในตระกูลกำลังฮึกเหิมที่สุด สมควรฉวยโอกาสนี้จับสลากชี้เป็นชี้ตาย

วันนี้หากไม่ใช่เพราะเฉินเยี่ยนเป็นผู้เอ่ยปาก เปลี่ยนเป็นคนอื่นมาขัดจังหวะ จะต้องถูกลงโทษตามกฎของตระกูลไปแล้ว

เฉินเยี่ยนกล่าวอย่างจริงจัง “พวกเรายังไม่ได้ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ก่อนหน้านี้ตอนที่จับกุมพวกเขา ข้าได้เหลือทางหนีทีไล่ไว้ให้พวกเราแล้ว นั่นก็คือพวกเขาไม่ใช่เจ้าพนักงานตัวจริง”

“คำพูดนี้หลอกลวงคนในตระกูลก็พอแล้ว คนนอกจะยอมปล่อยให้พวกข้ารอดพ้นจากความผิดเพราะคำพูดเพียงหนึ่งสองประโยคของเจ้ารึ?”

เฉินผานสือค่อนข้างจะหมดความอดทน

แม้เขาจะให้ความสำคัญกับเฉินเยี่ยน แต่เฉินเยี่ยนก็ช่างหาเรื่องเก่งเสียจริง

ตระกูลเกาในอำเภอผิงซิงนั้นใช้อำนาจบาตรใหญ่มาโดยตลอด มีวิธีนับไม่ถ้วนที่จะสังหารคนธรรมดาได้

เจ้าถิ่นเช่นนี้ เฉินเยี่ยนกลับไปยั่วโมโหพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า นี่ไม่ใช่ว่ารอให้พวกเขากลับมาแก้แค้นหรอกหรือ?

ตอนนี้ดีแล้ว บีบคั้นตระกูลเฉินมาถึงจุดนี้ เขากลับยังคิดว่าจะใช้เพียงคำพูดสามสองประโยคมาหลอกลวงทางการได้ ช่างน่าขันสิ้นดี

(ท้ายที่สุดก็ยังเด็ก คิดว่าตนเองเก่งกาจไร้เทียมทาน)

“แล้วเหตุใดท่านจึงแน่ใจได้ว่าพวกเขาคือเจ้าพนักงานของทางการ?”

เฉินเยี่ยนเอ่ยถามกลับ

เฉินผานสือกำไม้เท้าแน่น กล่าวเสียงเย็นชา “เรื่องการแต่งกายของพวกเขา ตอนนี้ยังไม่ต้องพูดถึง เพียงแค่ท่าทีการวางตัวนั่นก็รู้ได้แล้วว่าเป็นเจ้าพนักงานอย่างแน่นอน”

เฉินเยี่ยนยิ้ม “ท่าทีการวางตัวลอกเลียนแบบได้ การแต่งกายปลอมแปลงได้ พวกเขาต้องแสดงหลักฐานออกมาเท่านั้นจึงจะพิสูจน์ได้ว่าเป็นเจ้าพนักงาน”

“หากพวกเขาแสดงหลักฐานออกมา สิ่งที่เจ้าพูดมาทั้งหมดก็ไม่ผิดไปหมดรึ?”

รอยยิ้มเลือนหายไป บนใบหน้าของเฉินเยี่ยนปรากฏแววอำมหิตขึ้นมาเป็นครั้งแรก “วันนี้พวกเขาไม่กล้าแสดงออกมา ต่อไปในภายภาคหน้าต่อให้แสดงออกมาก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”

สีหน้าที่อำมหิตโหดเหี้ยมเช่นนี้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม ช่างขัดแย้งกันอย่างยิ่ง

ผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสที่เคยเห็นเฉินเยี่ยนมาตลอดล้วนแต่เป็นคนที่ซื่อตรง กระทั่งว่านอนสอนง่าย ไม่เคยเห็นสีหน้าเช่นนี้มาก่อน ชั่วขณะหนึ่งถึงกับตกใจไป

เฉินผานสือสะกดกลั้นความตื่นตระหนกในใจไว้แล้วเอ่ยถาม “เหตุใด?”

“หากพวกเขาถูกทางการส่งมา ตอนที่ข้าซักถาม พวกเขาก็จะแสดงหลักฐานออกมา หากพวกเขาไม่แสดงออกมา ก็มีความเป็นไปได้อย่างเดียว นั่นคือทางการไม่ได้มีคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรให้จับกุมข้า เช่นนี้แล้ว ก็มีความเป็นไปได้อีกสองอย่าง: หนึ่งคือผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังพวกเขาไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาของพวกเขา สองคือผู้บังคับบัญชาของพวกเขาสั่งการมา แต่ไม่ต้องการจะออกหมายจับ”

เฉินเยี่ยนกล่าวต่อไป “ข้าคาดเดาว่าผู้ที่สั่งการพวกเขาคือตระกูลเกา ไม่ว่าผู้ที่สามารถออกหมายจับได้จะรู้เห็นด้วยหรือไม่ เขาก็ไม่ต้องการจะรับผิดชอบเรื่องนี้ ไม่ต้องการจะออกหมายจับ เหล่าเจ้าพนักงานในเมื่อไม่มีหมายจับออกมาแสดง เช่นนั้นพวกเราก็เดินไปให้สุดทาง ตราหน้าพวกเขาด้วยความผิดฐานหลอกลวงปลอมแปลงแล้วนำตัวส่งทางการ พวกเราก็จะสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจ”

เมื่อวานตอนที่กลับบ้าน เขาได้ยินคุณนายหลิ่วพูดถึงเรื่องที่เจ้าพนักงานมาที่หมู่บ้านเพื่อจับกุมเขา ในใจก็ได้เริ่มครุ่นคิดแล้ว

หากหวังเซินต้องการจะจับกุมเขา เมื่อวานก็คงจะไม่พบเขา ยิ่งไปกว่านั้นก็คงจะไม่ปล่อยเขาไปแล้วส่งคนมาจับกุมเขาที่หมู่บ้านอีก

เช่นเดียวกัน หากเหอรั่วสุ่ยต้องการจะจับกุมเขา สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือถอดถอนตำแหน่งของเขา

เมื่อตัดสองคนนี้ออกไป ก็เหลือเพียงท่านนายอำเภอเถาผู้ปกครองอำเภอผิงซิงโดยตรง

เขาและจี้ไป๋ไม่เหมือนกัน เขามีตำแหน่งติดตัว ต่อให้เป็นนายอำเภอก็ไม่อาจคุมขังเขาได้

เมื่อใดที่ออกหมายจับ ก็เท่ากับทิ้งหลักฐานไว้ เพียงพอที่จะทำให้ขุนนางฝ่ายตรวจสอบถวายฎีกาโค่นล้มนายอำเภอเถาได้

นายอำเภอเถากับเขาไม่ได้มีความแค้นใดๆ ต่อกัน เหตุใดต้องมารับผิดชอบเพื่อตระกูลเกาด้วย? ต่อให้ไม่อาจปฏิเสธได้ ก็คงจะแค่สั่งการด้วยวาจาให้เจ้าพนักงานมาจับกุมเขาเท่านั้น

นี่จึงเกิดเป็นช่องโหว่ขึ้นมา

ไม่มีหมายจับ เขาสามารถขัดขืนการจับกุมได้อย่างเต็มที่

ส่วนพวกเจ้าพนักงานน่ะรึ?

ไม่มีหมายจับออกมาแสดงก็คือของปลอม ต่อให้จะเป็นของจริง ในมือของเขาก็ต้องเป็นของปลอม

ลมหายใจของทุกคนเริ่มถี่กระชั้นขึ้น ผู้นำตระกูลยิ่งร้อนรนเอ่ยถาม “เช่นนั้นจะจัดการกับคนสี่คนนี้อย่างไร?”

เฉินเยี่ยนยิ้มอย่างใจดี “ตระกูลเฉินของเราช่วยราชสำนักจับกุมคนร้าย นับเป็นผลงานใหญ่หลวง ย่อมต้องไปรับรางวัลที่จวนทางการ ได้ยินมาว่าท่านผู้ตรวจการแห่งกรมตุลาการมณฑลเจิ้นเจียงบังคับใช้กฎหมายอย่างเข้มงวด ยุติธรรม ไม่สู้ส่งคนเหล่านี้ไปยังกรมตุลาการ ให้ท่านสอบสวนอย่างละเอียดว่าคนชั่วมาจากที่ใดจึงกล้าก่อความผิดมหันต์เช่นนี้!”

เฉินผานสือเอ่ยถามต่อ “พอถูกกรมตุลาการสอบสวน คนพวกนั้นรับสารภาพว่าตนเองเป็นเจ้าพนักงาน พวกเราก็ไม่โป๊ะแตกแล้วรึ?”

“เจ้าพนักงานเหตุใดจึงไม่กล้าแสดงหลักฐาน? เหตุใดจึงจับกุมซิ่วไฉโดยพลการ เบื้องหลังมีผู้ใดสั่งการ เป็นผู้ใดสั่งการ หากพวกเขาไม่กล้าพูด ก็เท่ากับใช้อำนาจในทางมิชอบ หากพวกเขาซัดทอดคนที่อยู่เบื้องหลังออกมา เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเฉินของเราแล้ว”

รอยยิ้มของเฉินเยี่ยนยิ่งใจดีขึ้นอีกหลายส่วน “เรื่องของทางการไหนเลยจะเป็นเรื่องที่ตระกูลเฉินของเราจะเข้าไปก้าวก่ายได้ ตระกูลเฉินเพียงแค่รอรับเงินรางวัลก็พอแล้ว”

(การมีตำแหน่งติดตัวช่างสะดวกสบายอย่างใหญ่หลวงจริงๆ)

ผู้นำตระกูลตบต้นขาหนึ่งฉาด ลุกขึ้นยืนอย่างแรง อุทานออกมา “ยอดเยี่ยม!”

สิ้นเสียงของเขา ม้านั่งยาวก็กระดกขึ้น ทำให้เฉินผานสือที่อยู่อีกด้านหนึ่งล้มก้นกระแทกพื้น

ผู้นำตระกูลไม่มีความคิดที่จะพยุงเขาขึ้นมาแม้แต่น้อย ยังคงกล่าวกับผู้อาวุโสคนอื่นๆ อย่างตื่นเต้น “พวกท่านดูสิ นี่คือท่านซิ่วไฉของเรา เพียงกระบวนท่าเดียวก็คลี่คลายสถานการณ์คับขันได้ ทั้งยังทำให้ตระกูลเฉินของเราสร้างผลงานได้อีกด้วย!”

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างก็ครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย

มีผู้อาวุโสสูงวัยสองสามคนยังคงก้มหน้าครุ่นคิดถึงความซับซ้อนเหล่านี้

เฉินผานสือที่อยู่บนพื้นคลานลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พลางลูบกระดูกก้นกบที่เจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่ดวงตาทั้งสองข้างกลับเปล่งประกาย “ใช่ ใช่ ใช่ พวกเขาเป็นเจ้าพนักงานปลอมตัว ต้องส่งพวกเขาเข้าจวนทางการ ให้ท่านผู้ใหญ่ตัดสิน!”

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ค่อยๆ คิดออก ต่างก็มีสีหน้ายินดี

มีคนหนึ่งถึงกับเอ่ยถามโดยตรง “เฉินเยี่ยน เจ้าคิดวิธีคลี่คลายสถานการณ์ที่ดีเยี่ยมเช่นนี้ออกมาได้ตั้งแต่เมื่อใด?”

“คิดได้ก่อนที่จะจับกุมพวกเขาขอรับ”

เฉินเยี่ยนกลับมามีท่าทีซื่อตรงอย่างเด็กๆ เหมือนเช่นเคย

ชาติก่อนตอนที่เขาวาดการ์ตูน เวลาออกแบบเนื้อเรื่องจะต้องยึดหลักการหนึ่งข้อ: เมื่อจะปล่อยหมัดออกไป ก็ต้องมั่นใจว่าดึงกลับมาได้ มิเช่นนั้นก็อย่าปล่อยออกไปเลย

หากแม้แต่แผนการรับมือยังไม่ได้คิดไว้แล้วปล่อยให้คนตระกูลเฉินไปจับเจ้าพนักงานไม่กี่คนนั้น จะไม่เป็นการผลักดันทั้งตระกูลเฉินลงสู่เหวที่ไม่อาจหยั่งถึงหรอกหรือ?

ในเมื่อตระกูลเกาเป็นฝ่ายส่งจุดอ่อนมาให้เขาถึงที่ หากเขาไม่ใช้ประโยชน์ให้เต็มที่ ก็คงจะเสียดายความขยันขันแข็งของตระกูลเกาแย่

ในศาลบรรพชนทุกคนพากันหัวเราะยินดีอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็นึกขึ้นได้ว่าคนในตระกูลยังคงรออยู่ข้างนอก

ผู้นำตระกูลนำเหล่าผู้อาวุโสและเฉินเยี่ยนเปิดประตูใหญ่ของศาลบรรพชนแล้วเดินออกไป

ลมหนาวพัดโชยมา แต่ก็ไม่อาจพัดพารอยยิ้มบนใบหน้าของผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสให้จางหายไปได้

เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยนับคู่ ผู้นำตระกูลกล่าวเสียงดัง “ตระกูลเฉินของเราอาศัยการคุ้มครองจากทางการ ไม่อาจยอมให้คนชั่วมาทำลายชื่อเสียงของทางการได้ ด้วยความกล้าหาญของคนทั้งตระกูลเฉิน ในที่สุดก็ได้จับกุมคนชั่วสี่คนไว้ได้ จะต้องนำตัวส่งทางการทันที ให้พวกเขารับโทษตามกฎหมาย!”

คนตระกูลเฉินต่างงุนงง

เมื่อครู่ยังจะต้องจับสลากชี้เป็นชี้ตายอยู่เลยไม่ใช่รึ เหตุใดจึงจะส่งเจ้าพนักงานเหล่านี้กลับไปที่จวนทางการเสียแล้ว?

นี่ไม่ใช่เป็นการปล่อยเสือเข้าป่า รอให้พวกเขากลับมาแก้แค้นตระกูลเฉินหรอกหรือ?

แต่เมื่อมองดูสีหน้าของผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโส แล้วหันไปมองเฉินเยี่ยนผู้ที่ฉลาดที่สุดในตระกูลที่มีท่าทีสงบนิ่ง ในใจของพวกเขาก็ราวกับถูกเล็บแมวข่วน

(พวกเขาไปปรึกษาหารือวิธีคลี่คลายสถานการณ์อะไรกันในศาลบรรพชนกันแน่?)

(ก็คนกันเองทั้งนั้น จะปิดประตูทำไมกันนะ!)