บทที่ 92: สลากชี้เป็นชี้ตาย

คุณนายหลิ่วมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เหล่าชายฉกรรจ์ของตระกูลเฉินกลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน

คนทั้งสี่นั้นถือดาบราวกับจะสู้ตายกับพวกเขา ทุกคนกำลังจะกรูกันเข้าไป เฉินเหลาหู่ก็คำรามลั่น คว้าม้านั่งยาวตัวหนึ่งขึ้นมาแล้วฟาดเข้าไปที่คนทั้งสี่

ม้านั่งตัวนั้นฟาดเข้าที่ร่างของเจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมอย่างแรง จนเขาสลบไป

เจ้าพนักงานอีกสามคนที่เหลือตกใจอย่างยิ่ง ชักดาบฟันเข้าใส่เฉินเหลาหู่ เฉินเหลาหู่หลบวูบ แล้วคว้าม้านั่งยาวจากมือของคนในตระกูลที่อยู่ข้างๆ เหวี่ยงเป็นวงกลมแล้วฟาดเข้าที่แผ่นหลังของหัวหน้าเจ้าพนักงานผู้นั้นอย่างจัง

หัวหน้าเจ้าพนักงานล้มลงกับพื้นลุกไม่ขึ้นในทันที แม้แต่ดาบก็ยังหลุดมือ ถูกคนตระกูลเฉินเก็บไป

สีหน้าของเจ้าพนักงานสองคนที่เหลือซีดเผือด เมื่อเห็นเฉินเหลาหู่ที่ถือม้านั่งยาวเดินเข้ามาทีละก้าว พวกเขาก็กลืนน้ำลายอย่างตื่นตระหนก มือที่กุมดาบอยู่ยิ่งกำแน่นขึ้น แต่ฝีเท้ากลับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ขณะที่ทั่วร่างกำลังเกร็งเครียด แขนของคนหนึ่งก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง หันไปมองจึงได้พบว่าด้ามดาบของหัวหน้าเจ้าพนักงานถูกชายหนุ่มคนหนึ่งในตระกูลเฉินกุมไว้ ส่วนคมดาบก็ฝังเข้าไปในแขนของเขา เลือดไหลซึมไปตามคมดาบ หยดลงบนพื้น ย้อมพื้นที่ข้างรองเท้าจนแดงฉาน

เจ้าพนักงานกอดแขนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ท้องถูกเตะอย่างแรงหนึ่งครั้ง ร่างทั้งร่างกระเด็นเข้าไปในฝูงชน คนหมู่บ้านเฉินเจียวันต่างพากันถอยหลัง กลับกลายเป็นว่าในเวลาอันสั้นได้เปิดพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ไว้ให้เจ้าพนักงานผู้นั้นร่วงลงมา

เฉินเหลาหู่ดึงขากลับ ม้านั่งถูกเหวี่ยงเป็นวงกลมเข้าใส่เจ้าพนักงานคนสุดท้าย

ขาสองข้างของเจ้าพนักงานผู้นั้นสั่นเทาราวกับร่อนตะแกรง ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งไปยังม้านั่งที่ถูกยกขึ้นสูงอย่างหวาดผวา ไม่เหลือความกล้าที่จะต่อต้านแม้แต่น้อย ดาบในมือร่วงหล่นลงสู่พื้น

ทันใดนั้น หน้าอกก็ถูกกระแทกอย่างแรง ตรงหน้ามืดดับไปแล้วสลบไปโดยสิ้นเชิง

เฉินเหลาหู่วางม้านั่งลงบนพื้น คนตระกูลเฉินก็กรูกันเข้าไปทันที ใช้เชือกมัดคนไม่กี่คนนั้นแยกกันไว้กับเก้าอี้

เมื่อคนทั้งสี่ที่ถูกมัดเรียบร้อยแล้วปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าผู้นำตระกูลและเฉินเยี่ยน เฉินเยี่ยนก็มองไปยังเฉินเหลาหู่อย่างตกตะลึง

ถึงกับซัดเจ้าพนักงานที่ถือดาบทั้งสี่คนจนไม่มีแรงสู้กลับ

เฉินเยี่ยนคาดการณ์ไว้แล้วว่าชายฉกรรจ์มากมายในตระกูลเฉินจะสามารถทำให้เหล่าเจ้าพนักงานมีมาแต่ไม่มีกลับได้ แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่าจะไม่มีการเสียเลือดแม้แต่หยดเดียว

ในตอนนี้จึงได้รู้ว่าเฉินเหลาหู่ผู้นี้กล้าหาญเพียงใด การที่ผู้นำตระกูลให้เฉินเหลาหู่มารับส่งเขา ช่างเป็นการใส่ใจอย่างแท้จริง

หัวหน้าเจ้าพนักงานอดทนต่อความเจ็บปวดที่แผ่นหลัง ข่มขู่อย่างอำมหิต “กล้าจับกุมเจ้าพนักงานของทางการ พวกเจ้าคนหนึ่งก็อย่าหวังจะมีชีวิตรอด”

เจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมรีบกล่าวเสริม “พวกเราล้วนเป็นข้าราชการที่ขึ้นทะเบียนไว้กับทางการ ไม่ใช่คนที่พวกเจ้าจะมาใส่ร้ายป้ายสีได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ!”

สีหน้าของคนตระกูลเฉินแต่ละคนดูย่ำแย่อย่างยิ่ง

พวกเขาไม่ได้เชื่อคำพูดของเฉินเยี่ยนง่ายๆ ในตอนนั้นก็ถูกบีบบังคับจนจำใจต้องลงมือ แต่พอลงมือเสร็จแล้ว ปัญหากลับไม่ได้รับการแก้ไข แถมยังใหญ่หลวงกว่าเดิมเสียอีก

“เช่นนั้นก็ง่ายนิดเดียว ฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดเสีย แล้วข้าไปรับโทษคนเดียว คนในหมู่บ้านก็จะไม่เป็นอะไร”

เฉินเหลาหู่พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ บนแขน

พอเห็นท่าทีของเขา เจ้าพนักงานไม่กี่คนก็รู้สึกว่าทั่วร่างเจ็บปวดรุนแรงขึ้น ต่างพากันหุบปาก

ผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสก็ล้วนแต่มีสีหน้ากลัดกลุ้ม

ในเมื่อลงมือไปแล้ว ก็ย่อมต้องไม่ปล่อยให้คนสี่คนนี้มีชีวิตรอดออกไปได้

ผู้อาวุโสเฉินผานสือถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วกล่าว “จับสลากชี้เป็นชี้ตายเถอะ”

ที่เรียกว่า “การจับสลากชี้เป็นชี้ตาย” ก็คือชายฉกรรจ์ที่บรรลุนิติภาวะแล้วทั้งตระกูลจะมาจับสลากเพื่อตัดสินว่าใครจะเป็นผู้รับโทษประหาร เพื่อรักษาความปลอดภัยของคนทั้งตระกูลไว้

ส่วนพ่อแม่ภรรยาลูกของผู้ที่จับได้ “สลากมรณะ” ก็จะได้รับการเลี้ยงดูจากคนในตระกูล

เพื่อความอยู่รอดของวงศ์ตระกูล ย่อมต้องมีคนเสียสละเสมอ

ผู้นำตระกูลหายใจเข้าลึกๆ เดินไปยังหน้าศาลบรรพชนแล้วใช้สุดแรงตีกลอง

เสียงกลอง “ตุ้ม ตุ้ม” ดังก้องเข้าไปในใจของทุกคน ทำให้หัวใจของทุกคนเต้นระรัวขึ้นมาด้วย

กลองใหญ่ของศาลบรรพชนดังขึ้น ย่อมต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

เสียงกลองหยุดลง หน้าศาลบรรพชนพลันเงียบสงัด

ผู้นำตระกูลเฉินหายใจเข้าลึกๆ กล่าวเสียงดัง “มีคนชั่วบุกเข้ามาในหมู่บ้านของเรา หมายจะทำร้ายท่านซิ่วไฉเฉินเยี่ยนของตระกูลเรา บัดนี้คนชั่วถูกจับกุมแล้ว แต่ตระกูลเฉินของเราไม่อาจปล่อยคนเหล่านี้ไปง่ายๆ”

สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ผู้นำตระกูลเฉิน แต่ผู้นำตระกูลเฉินกลับมีบารมีเปี่ยมล้น “ชายฉกรรจ์ทุกคนในตระกูลของข้า วันนี้จงมาจับสลากชี้เป็นชี้ตายที่นี่ ผู้กล้าที่จับได้สลากมรณะจะใช้ชีวิตของตนเองเพื่อปกป้องความปลอดภัยของคนทั้งตระกูล คือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลเรา จะต้องได้รับการเซ่นไหว้บูชาไปชั่วกาลนาน!”

สิ้นเสียง เสียงกลองก็ดังขึ้นอีกครั้งราวกับห่าฝน สั่นสะเทือนจนใบหน้าของทุกคนแดงก่ำ บางคนหวาดกลัว บางคนขลาดเขลา และบางคนก็รู้สึกโศกเศร้า แต่กลับไม่มีใครถอยหลังแม้แต่คนเดียว

ในราชวงศ์เหลียง บุรุษอายุสิบห้าปีจึงจะนับเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว

คนในตระกูลเฉินที่อายุสิบห้าปีขึ้นไป ไม่ว่าจะแก่หรือหนุ่มล้วนต้องเข้าร่วม เช่นเฉินเต๋อฝูที่ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน ก็ต้องให้คนในครอบครัวมาจับสลากแทน ผู้ใดกล้าถอย ทั้งครอบครัวก็จะถูกลบชื่อออกจากทะเบียนตระกูล ขับไล่ออกจากหมู่บ้าน หลังจากนั้นความเป็นความตายก็ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเฉินอีกต่อไป

ในราชวงศ์เหลียง การถูกขับออกจากวงศ์ตระกูล ก็จะกลายเป็นเสมือนบัวลอยไร้ราก ความเป็นความตายยากจะคาดเดา

เหล่าผู้อาวุโสถือไม้เท้า ยืนอยู่เบื้องหลังผู้นำตระกูลอย่างสง่างามและเคร่งขรึม

เสียงกลองหยุดลง ผู้นำตระกูลกล่าวเสียงดัง “เชิญสมุดทะเบียนตระกูล!”

สมุดทะเบียนตระกูลของตระกูลเฉินถูกเก็บไว้ในศาลบรรพชน ในตอนนี้จึงมีคนไปนำมา

สิ่งที่ถูกย้ายมาพร้อมกันยังมีโต๊ะสี่เหลี่ยม สมุดทะเบียนตระกูลที่หนาเตอะถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะ

บรรยากาศหน้าศาลบรรพชนราวกับแข็งตัว กดดันจนเจ้าพนักงานทั้งสี่คนแทบจะหายใจไม่ออก

เจ้าพนักงานนัยน์ตาสามเหลี่ยมกรีดร้อง “ข้าพูดจาเหลวไหลเอง! พวกเราแค่มาจับเฉินเยี่ยน ไม่เกี่ยวข้องกับคนหมู่บ้านเฉินเจียวันของพวกท่าน พวกท่านจะไม่เป็นอะไร ไม่จำเป็นต้องสู้ตาย!”

เจ้าพนักงานอีกสองคนก็ถูกข่มขวัญจนตัวอ่อนปวกเปียก รีบกล่าวเสริม “ขอเพียงปล่อยพวกเราไป พวกเราจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!” ผู้นำตระกูลเฉินสีหน้าเคร่งขรึม “หนวกหู!”

ทันใดนั้นก็มีคนนำเชือกป่านหยาบๆ มารัดปากของพวกเขา ทำให้ปากของพวกเขาอ้าค้าง พูดอะไรไม่ได้อีก

สายตาของคนทั้งสี่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่อาจสะกดกลั้น

พวกเขามองออกแล้ว คนตระกูลเฉินคิดจะฆ่าพวกเขาจริงๆ

คนตระกูลเฉินบ้าไปแล้ว!

เมื่อเห็นว่าผู้นำตระกูลกำลังจะทำสลากแล้ว ความหวาดกลัวในดวงตาของคนทั้งสี่ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความสิ้นหวัง

วันนี้พวกเขาคงจะไม่มีชีวิตรอดแล้ว...

“ช้าก่อน!”

เสียงที่ยังดูอ่อนเยาว์เล็กน้อยดังขึ้นในลานตากข้าว บรรยากาศบนลานตากข้าวราวกับกลับมาไหลเวียนอีกครั้ง

ทุกคนต่างพากันมองไป ก็เห็นเฉินเยี่ยนเบียดเสียดผู้คนออกมาจนถึงเบื้องหน้าผู้นำตระกูล แล้วคารวะผู้นำตระกูลอย่างผู้น้อย “ท่านผู้นำตระกูล ไยต้องให้คนในตระกูลไปตายด้วยเล่าขอรับ เรื่องนี้มอบให้ข้าจัดการก็พอ”

ผู้อาวุโสเฉินผานสือพลันหน้าเคร่งขรึม กล่าวอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าอายุยังไม่ถึง ไปอยู่ข้างหลัง!”

สายตาของผู้นำตระกูลคนอื่นๆ ก็แฝงไปด้วยความขุ่นเคืองอยู่บ้าง

เรื่องนี้เดิมทีก็เพื่อช่วยเฉินเยี่ยนจึงได้จับกุมเจ้าพนักงานไว้ และก็เพื่อช่วยเฉินเยี่ยน คนในตระกูลจึงต้องมาจับสลากชี้เป็นชี้ตาย เขาไม่ซาบซึ้งก็แล้วไป กลับยังจะมาหาเรื่องใส่ตัวอีก จะไม่ให้เหล่าผู้อาวุโสขุ่นเคืองได้อย่างไร

สีหน้าของผู้นำตระกูลก็เคร่งขรึมลงโดยสิ้นเชิง น้ำเสียงก็แฝงไปด้วยการตำหนิที่ไม่เคยมีมาก่อน “ตระกูลเฉินของเราจะไม่มีผู้นำตระกูลก็ได้ จะไม่มีผู้อาวุโส หรือไม่มีชายฉกรรจ์ในตระกูลคนใดเลยก็ได้ แต่จะขาดท่านซิ่วไฉเฉินเยี่ยนวัยเก้าขวบไปไม่ได้เป็นอันขาด! หนึ่งชีวิตแลกหนึ่งชีวิต ตระกูลเฉินของเรานับว่าได้กำไร”

พูดเรื่องไปตายได้อย่างไร?

นี่คือการปกป้องความหวังของคนทั้งตระกูล

ความเด็ดเดี่ยวของคนในตระกูลทำให้หัวใจของเฉินเยี่ยนร้อนผ่าวขึ้นมา

เมื่อคืนเขาไปเกลี้ยกล่อมผู้นำตระกูล สิ่งที่ต้องการจริงๆ ก็คือให้คนในตระกูลช่วยเขาไล่เจ้าพนักงานไป อย่างมากก็แค่ช่วยเขาจับเจ้าพนักงานทั้งสี่คนไว้ ไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาจะยอมจับสลากชี้เป็นชี้ตายเพื่อเขา

แม้เขาจะไม่ใช่คนดีอะไรนัก แต่ก็ไม่ได้อยากจะให้คนในตระกูลต้องมาตายเพื่อเขา

เขาคารวะผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสหนึ่งครั้ง แล้วจึงหันไปเผชิญหน้ากับคนในตระกูลที่ล้อมอยู่รอบๆ

หมู่บ้านที่มีสามร้อยกว่าครัวเรือนในอำเภอผิงซิงทั้งอำเภอนับว่าเป็นหมู่บ้านใหญ่ เฉินเยี่ยนไม่ได้เติบโตที่นี่มาตั้งแต่เด็ก ต่อมาก็เอาแต่ตั้งใจเรียนหนังสือ คนในหมู่บ้านยังจำได้ไม่หมดเลย

แต่เขาก็รู้ว่า หากนับตามลำดับอาวุโส ที่นี่มีหลายคนที่เขาต้องเรียกว่าปู่ หลายคนที่ต้องเรียกว่าลุง และก็มีหลายคนที่รุ่นราวคราวเดียวกัน หรือกระทั่งรุ่นน้องของเขาก็ยังมี

วันนี้คนเหล่านี้ยอมสู้ตายเพื่อเขา ในอนาคตเขาย่อมต้องไม่ทำให้พวกเขาผิดหวังอย่างแน่นอน

เขาโค้งคำนับทุกคนอย่างสุดซึ้ง แล้วจึงลุกขึ้นยืน กล่าวเสียงดัง “ศิษย์ขอขอบคุณทุกท่านที่ช่วยชีวิตในครั้งนี้”

คนในตระกูลต่างก็ประทับใจ

นี่คือท่านซิ่วไฉคนเดียวของหมู่บ้าน กลับยังโค้งคำนับพวกเขาเช่นนี้

หลายคนรีบโค้งคำนับตอบ

ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายก็กลายเป็นท่าทีที่ต่างฝ่ายต่างโค้งคำนับกัน