บทที่ 105: การช่วยเหลือ

ตอนที่ก้าวเท้าออกจากโรงน้ำชา ตะวันก็คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกแล้ว ลมหนาวพัดโชยมา ทำให้เหงื่อบนร่างเย็นลง เฉินเยี่ยนหนาวจนตัวสั่นสะท้าน

ถึงตอนนี้ เขาจึงได้รู้ว่าเสื้อตัวในของตนเองเปียกชุ่มไปหมดแล้ว

เฉินเยี่ยนอดที่จะรังเกียจตนเองขึ้นมาหลายส่วนไม่ได้ ถึงกับถูกเกาเจียนข่มขวัญจนเป็นเช่นนี้

ช่างขี้ขลาดเสียจริง

พอคิดอีกที เกาเจียนอย่างไรเสียก็เคยดำรงตำแหน่งขุนนางใหญ่ขั้นสาม บารมีขุนนางย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเทียบได้