บทที่ 107: ท่านจิ่วเยวียนช่างเป็นเทพเซียนโดยแท้

ในอกของเฉินเยี่ยนราวกับถูกบางสิ่งอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง แต่น้ำเสียงกลับแหบพร่าไปหลายส่วน “ยังเร็วเกินไปขอรับ ข้าเป็นเพียงซิ่วไฉคนหนึ่ง จี้ไป๋ก็เป็นเพียงถงเซิง จะสามารถเข้ารับราชการได้หรือไม่ ยังเป็นเรื่องที่คาดเดาได้ยาก เหตุใดต้องมาเสียสละอนาคตของท่านพ่อด้วย”

เมื่อได้ฟัง โจวหรงก็หัวเราะฮ่าๆ ออกมา เสียงหัวเราะสั่นสะเทือนไปทั้งอก สองมือใหญ่กดลงบนบ่าของลูกชายทั้งสองคน “ข้ากับท่านอาจารย์หยางต่างก็เชื่อมั่นว่าพวกเจ้าสองคนในอนาคตจะต้องสอบได้ตำแหน่งบนป้ายทองอย่างแน่นอน อนาคตไกลเกินคณานับ ย่อมต้องเหนือกว่าข้าอย่างแน่นอน!”

ในแววตาของเขาราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ ค่อยๆ ร้อนแรงขึ้น “แม้ข้าจะถอยออกมาแล้ว แต่ก็อยากจะฝากความปรารถนาไว้กับพวกเจ้า หวังว่าในอนาคตพวกเจ้าจะไม่ทำให้ชุดขุนนางบนร่างต้องมัวหมอง ทำเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อราษฎรทั่วหล้าให้มาก สิ่งที่ราษฎรต้องการ ก็เพียงแค่อาหารสามมื้อ อิ่มท้องทุกมื้อ การจะทำให้สำเร็จกลับยากเย็นดุจปีนป่ายขึ้นสวรรค์ พวกเจ้าสองคนจำเป็นต้องร่วมมือกัน ช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ในแวดวงขุนนางที่รู้แต่เพียงการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น เพื่อผลประโยชน์ส่วนตนนั้น บุกเบิกหนทางรอดให้แก่เหล่าราษฎรให้จงได้!”

ลมเย็นสดชื่นในฤดูร้อนพัดลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง พัดพาอาภรณ์ของสามพ่อลูกให้ปลิวไสวไปทั่วทิศ แต่กลับไม่อาจพัดพาหัวใจอันบริสุทธิ์ที่ร้อนแรงให้จางหายไปได้...