บทที่ 119: การแสดงความยินดี

แสงแดดแผดเผาอย่างรุนแรง ผู้นำตระกูลอายุไม่น้อยแล้ว ทำงานไปได้ครู่หนึ่งก็ต้องพักครู่หนึ่ง

ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงเหงื่อท่วมตัว

ตอนที่คนในหมู่บ้านมาเรียกเขา เสื้อผ้าบนร่างของเขาก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไปนานแล้ว เหนื่อยจนแขนขาแทบจะไม่ฟังคำสั่ง

“เจ้าว่าอะไรนะ?”

ผู้นำตระกูลสงสัยว่าตนเองจะฟังผิดไป จึงได้เอ่ยถามอีกครั้ง