บทที่ 123: การพัฒนา

หวังเซินอยู่ที่เมืองตงหยางนานเกินไปแล้ว ก็สมควรจะย้ายที่ไปบ้างแล้ว

เกาเจียนจ้องมองหน่ออ่อนที่เพิ่งจะงอกออกมาใหม่อีกหน่อหนึ่ง น้ำเสียงกลับไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า “สมควรจะส่งของขวัญปีใหม่ให้แก่อาจารย์แล้ว ผ้าไหมแพรพรรณกล่องนี้ก็ส่งไปด้วยเสียเลย”

พ่อบ้านเกาตอบรับติดๆ กัน แล้วถอยกลับไปอย่างนอบน้อม

...

นับตั้งแต่ที่เฉินเยี่ยนกลับบ้านเกิด หมู่บ้านเฉินเจียวันก็คึกคักอย่างหาที่เปรียบมิได้ ถึงขนาดที่เนื้อที่เฉินเยี่ยนอุตส่าห์ลดไปได้ก็กลับมาเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย