บทที่ 146: ไม่เคยร่ำรวยถึงเพียงนี้มาก่อน!

ในใจของเฉินเยี่ยนพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ จากนั้นภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่ตนเองอดหลับอดนอนร่ำเรียนอย่างขะมักเขม้นก็ปรากฏขึ้นมา

เมื่อนึกถึงการจับพู่กันเขียนหนังสืออย่างไม่หยุดหย่อนในแต่ละวัน นึกถึงน้ำมันตะเกียงที่เผาไหม้จนแห้งเหือดไปทีละไห นึกถึงบทความที่กองเต็มห้องหนึ่งห้อง มาถึงวินาทีนี้ ก็รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนคุ้มค่า

ในการสอบขุนนาง แม้เขาจะถูกขัดขวางต่างๆ นานามาโดยตลอด แต่เขาก็นับว่าโชคดี

เขาไม่ได้ถูกคัดออกอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ความพยายามทั้งหมดของเขาได้รับผลตอบแทน