บทที่ 152: การแห่ประจานเกียรติยศทั่วเมืองหลวง

แก้วหูของเฉินเยี่ยนดังอื้ออึง เสียงที่ดังขึ้นสลับกันไปมารอบทิศทางทำให้เขารู้สึกราวกับอยู่ในภวังค์ เหมือนมีคนนับร้อยนับพันคนมายืนล้อมอยู่ข้างหู บอกเขาย้ำแล้วย้ำเล่าว่าเป็นอันดับหนึ่ง

ต่อให้เป็นเฉินเยี่ยนก็ไม่อาจสงบนิ่งได้

เขาราวกับไม่รู้สึกถึงมือและเท้าของตนเอง รู้สึกเพียงว่าหัวใจในอกกำลังสูบฉีดเลือดอย่างบ้าคลั่ง เลือดที่ร้อนระอุพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ ทำให้ตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงหูมีไอร้อนพวยพุ่งออกมา

ในภวังค์ เขาเห็นภาพของตนเองเดินทางไปยังบ้านตระกูลโจวเพื่อขอความรู้ ต่อมาก็เป็นภาพที่ไปยังหมู่บ้านหยางเจียวัน แล้วจึงไปยังสำนักศึกษา

ในฤดูหนาว เขาท่องจำคัมภีร์ประวัติศาสตร์ปรัชญาวรรณกรรมไปพร้อมกับเสียงขับขานของลมหนาว ในฤดูร้อน ใช้เหงื่อฝนหมึก รังสรรค์บทความออกมาทีละบทความ ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง เขายืนอยู่ทั้งวัน ไม่กล้าปล่อยให้ความง่วงเหงาเข้ามาครอบงำแม้แต่น้อย