บทที่ 153: การแห่ประจานเกียรติยศทั่วเมืองหลวง 2

ที่ชั้นสองของโรงน้ำชาในบริเวณใกล้เคียง โจวจี้ไป๋เกาะขอบหน้าต่าง เมื่อเห็นขบวนแห่เคลื่อนมาถึง ก็หันกลับมาด้วยความยินดี “ท่านอาจารย์ มาแล้ว!”

มือของท่านอาจารย์หยางที่กำลังถือถ้วยชาสั่นสะท้าน น้ำชาจึงหกรดอาภรณ์จนเปียก

ท่านไม่สนใจที่จะทำความสะอาด รีบรุดไปที่หน้าต่างมองลงไป ก็เห็นเด็กหนุ่มในชุดสีแดงสดขี่ม้าผ่านไปตามถนน โดยมีสตรีแขนเสื้อแดงทั่วทั้งตึกโบกมือทักทาย

นิ้วมือของท่านอาจารย์หยางที่จับขอบหน้าต่างอยู่ขาวซีดเพราะออกแรง เขาน้ำตาแห่งความชราไหลอาบแก้ม กล่าวเสียงสั่นเครือ “ดี ดีเหลือเกิน!”

ศิษย์ผู้ขยันหมั่นเพียรของเขาก้าวขึ้นสู่เมฆเขียวได้แล้วในที่สุด