บทที่ 157: สหายร่วมงานในสำนักฮั่นหลิน

พอเฉินเยี่ยนกินอิ่มดื่มหนำกลับมา ก็เห็นสายตาของเหล่าบัณฑิตฮั่นหลินในห้องเดียวกันที่มองมาทางเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

กลับเป็นเผิงอี้ชุนรุ่นพี่ที่อยู่ห้องเดียวกับเฉินเยี่ยนที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนยิ่งนัก “เกี๊ยวที่เฉินซานหยวนกินรสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?”

เฉินเยี่ยนยิ้ม “ก็พอได้ขอรับ”

พอคำพูดนี้ออกมา ก็สังเกตได้ว่าความขุ่นเคืองของเหล่าบัณฑิตฮั่นหลินในห้องยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ทุกคนต่างก็กำลังลำบาก มีเพียงเจ้าที่สามารถออกไปกินเกี๊ยวได้ ทุกคนจะไม่ขุ่นเคืองได้อย่างไร