บทที่ 159: การตอบคำถามเบื้องพระพักตร์

วันนี้ได้ฟังมาตลอดทั้งการประชุม ในท้ายที่สุด ฮ่องเต้หย่งอันก็ทรงเห็นชอบกับข้อเสนอของท่านเสนาบดีใหญ่ไปแล้ว แต่ในตอนนี้กลับมาตรัสถามเขาอีก มีความหมายอันใดกันแน่?

หากเขายอมเห็นด้วยกับสวีหงเจี้ยน ก็เท่ากับสูญเสียโอกาสที่จะได้แสดงความสามารถต่อเบื้องพระพักตร์ไปครั้งหนึ่ง ต่อไปในภายภาคหน้าหากคิดจะมีโอกาสเช่นนี้อีกก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเมื่อใดแล้ว

แต่หากเขาปฏิเสธข้อเสนอของสวีหงเจี้ยน จะไม่เท่ากับเป็นการปฏิเสธฮ่องเต้หย่งอันด้วยหรอกหรือ?

พระบารมีขององค์โอรสสวรรค์มิอาจให้มัวหมองได้ ในอดีตท่านพ่อโจวก็ลาออกจากราชการกลับบ้านเกิดด้วยเหตุนี้ เขาไม่ควรจะเดินตามรอยเท้าของท่าน

เฉินเยี่ยนจึงคิดจะสุขุมไว้ก่อน กำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินฮ่องเต้หย่งอันตรัส: “ข้าได้อ่านบทความในการสอบขุนนางทั้งหมดของเจ้าแล้ว รู้ว่าเจ้าประจบสอพลอคนเก่งยิ่งนัก แต่คำพูดประจบสอพลอนั้นมิอาจปกครองบ้านเมืองได้ สิ่งที่ข้ต้องการคือการคลี่คลายสถานการณ์”