บทที่ 167 โต้วาทีกับเหล่าบัณฑิต

ณ ท้องพระโรง ฮ่องเต้หย่งอันทอดพระเนตรเหล่าขุนนางกว่าครึ่งที่กำลังน้อมกายคารวะ ในพระทัยกลับมีเพียงเสียงเย้ยหยัน

แต่ละคนล้วนปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอ เอะอะก็อ้างถึงต้าเหลียง แต่กลับไม่รู้ว่ากินอิ่มแล้วก็ไม่เช็ดปากให้สะอาด กลับมาบีบคั้นให้พระองค์ออกราชโองการ ณ ที่แห่งนี้

“ตามที่เหล่าข้าราชบริพารกล่าว ควรจะจัดการเช่นไรดี”

น้ำเสียงของฮ่องเต้หย่งอันราบเรียบไร้ระลอกคลื่น

ประธานคณะผู้ตรวจการผู้หนึ่งกล่าวขึ้นทันที “ขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวงเช่นนี้จะยังยืนอยู่ในราชสำนักได้อย่างไรอีก สมควรปลดจากตำแหน่งคุมขัง ทรัพย์สินฉ้อฉลที่ได้มาโดยมิชอบทั้งหมดให้ริบเข้าคลังหลวง”