บทที่ 182 คนเท้าเปล่าย่อมไม่กลัวคนสวมรองเท้า

สวีจางพักสงบสติอารมณ์อยู่บนรถม้าของเฉินเยี่ยนอยู่เนิ่นนานจึงค่อยสงบใจลงได้ เมื่อมองดูเฉินเยี่ยนอีกครั้งก็ยิ้มขื่น “อาเยี่ยน ปกติแล้วเจ้ามีความกล้าหาญที่จะต่อกรกับคนเหล่านี้ได้อย่างไรกัน”

เขายอมรับว่าตนเองอายุมากกว่าเฉินเยี่ยน สุขุมรอบคอบและผ่านเรื่องราวมามากกว่าหลี่จิ่งหมิงและหลู่เช่อสองคนนั้น วันนี้ถูกบีบคั้นจนเข้าตาจนจึงได้ใช้วิธีนี้ออกมา

พอได้เห็นเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการเมืองซุ่นเทียนเข้ามาล้อมไว้ ในใจเขาก็ร้อนรนขึ้นมา

ในตอนนั้นเขาจึงคิดว่า ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว อย่างไรก็ถอยไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นแล้วก็จะล้มเหลวในก้าวสุดท้าย

อันที่จริงวาจาที่เซิ่งเจียเหลียงพูดคุยกับเขานั้นเขาไม่กล้าฟังเข้าไปเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่กล้าคิดให้ละเอียด มีเพียงความคิดเดียว ช่วยเฉินเยี่ยนออกมาให้ได้