บทที่ 192 การพลิกแพลง

หูเต๋ออวิ้นยิ้มพลางกล่าวภาษาถิ่นหนิงไหวกับเฉินเยี่ยนประโยคหนึ่ง แต่กลับเห็นเฉินเยี่ยนมีสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เห็นได้ชัดว่าฟังไม่เข้าใจ เขาจึงแน่ใจในข้อสันนิษฐานของตนเองโดยสิ้นเชิง ย่อมต้องมีคนคบค้าสมาคมกับเฉินเยี่ยนเป็นการส่วนตัวอย่างแน่นอน

เมื่อหูเต๋ออวิ้นพูดภาษาราชการก็เริ่มพูดจาแบบข้าราชการอีกครั้ง “ท่านเฉินถงจือเพิ่งจะมาถึงท้องถิ่น แม้จะรู้จักเพื่อนร่วมงานในจวนว่าการแล้ว แต่กลับไม่เข้าใจขนบธรรมเนียมประเพณีของหนิงไหว ขนบธรรมเนียมของหนิงไหวแตกต่างจากที่อื่น หากล่วงละเมิดข้อห้ามเข้า ก่อให้เกิดความไม่พอใจของราษฎร ก็จะเป็นเรื่องที่เลวร้ายอย่างยิ่ง”

นี่คือการยังคงต้องการให้เฉินเยี่ยนถูกปล่อยให้ว่างงานต่อไป

เฉินเยี่ยนพยักหน้า “ท่านเจ้าเมืองกล่าวได้ถูกต้องอย่างยิ่ง ข้าน้อยวันพรุ่งนี้ก็จะไปเยี่ยมเยียนพื้นที่ต่างๆ ภายใต้การปกครอง เพื่อทำความเข้าใจชีวิตความเป็นอยู่และขนบธรรมเนียมประเพณี”

วาจาเหล่านี้วนเวียนอยู่ในใจของหูเต๋ออวิ้น ก็ตอบตกลงในทันที