บทที่ 202 การปลุกระดม

เฉินเยี่ยนหันไปทางรถม้าที่ไม่ไกลนัก ยกกระสอบรำข้าวสาลีกระสอบหนึ่งขึ้นตั้งใจจะหาบไว้บนบ่า แต่พอเหวี่ยงขึ้นไปกลางอากาศกลับถูกเฉินเหล่าหู่รับไว้

เฉินเหล่าหู่กล่าว “ท่านผู้ใหญ่จะทำให้ชุดขุนนางเปรอะเปื้อนไม่ได้ งานหยาบเช่นนี้มอบให้ข้าพเจ้าก็พอ”

เขาย่อเอวลง ยืนหยัดอย่างมั่นคงอยู่หน้ารถม้า มือขวายกกระสอบรำข้าวสาลีกระสอบหนึ่งเหวี่ยงขึ้นไปบนกระสอบธัญพืชบนบ่าซ้าย แล้วใช้มืออีกข้างหนีบกระสอบรำข้าวสาลีกระสอบหนึ่งเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง วางกระสอบลงบนพื้นเป็นระยะๆ ผู้ประสบภัยที่เบียดเสียดเข้าไปในกองแรกไม่ได้ก็รีบพุ่งเข้ามา แย่งกันฉีกกระสอบออกแล้วก็คว้ารำข้าวสาลีกิน

เมื่อขนย้ายมาจนครบสิบกระสอบ ผู้ประสบภัยก็ล้อมกันเป็นสิบวงโดยธรรมชาติ ไม่ว่าชายหญิงเฒ่าเด็ก ล้วนกินอย่างตะกละตะกลาม

เฉินเยี่ยนมองดูพวกเขา ในใจก็เกิดความสงสารขึ้นมา