บทที่ 203 ตามข้ามามีข้าวกิน

ทหารผู้นั้นย่อมต้องการจะบีบคั้นให้ผู้ประสบภัยเหล่านี้ก่อกบฏ ขอเพียงแค่พวกเขาก่อกบฏ ก็จะสามารถฉวยโอกาสความวุ่นวายสังหารเฉินเยี่ยนได้ ทั้งยังสามารถผลักไสความรับผิดชอบทั้งหมดไปให้เฉินเยี่ยนได้อีกด้วย

แต่เมื่อเฉินเยี่ยนพูดออกมาต่อหน้าทุกคนแล้ว เขาอย่างไรก็ไม่ยอมรับเป็นอันขาด จึงได้พูดจาเลี่ยงไปเรื่องอื่น “ข้าได้รับคำสั่งให้มาเฝ้าดูผู้ประสบภัย ไม่ให้พวกเขาออกจากสถานที่แห่งนี้”

บารมีของเฉินเยี่ยนพลันพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว “การจัดหาที่พักพิงให้ผู้ประสบภัยเป็นหน้าที่ของจวนว่าการเรา เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเจ้าเหล่าทหารด้วย ท่านเฝิงเชียนฮู่ของพวกเจ้าต้องการจะทำเกินกว่าเหตุ ก็ให้เขามาเผชิญหน้ากับข้าด้วยตนเอง อย่าได้ส่งทหารที่ไม่เข้ากระแสเช่นพวกเจ้ามาแทรกแซง”

หากว่ากันตามตำแหน่งแล้ว เฉินเยี่ยนมีตำแหน่งเทียบเท่ากับท่านเฝิงเชียนฮู่ ทหารที่แม้แต่ชื่อก็ยังไม่รู้จักผู้นี้มิอาจนำมาเปรียบเทียบกับเฉินเยี่ยนได้โดยแท้

ที่เรียกว่าขุนนางที่ยศสูงกว่าเพียงขั้นเดียวก็สามารถกดขี่ข่มเหงจนตายได้ เมื่อถูกดูแคลนเช่นนี้ ทหารนายนั้นก็อึดอัดใจอย่างยิ่ง