บทที่ 215 การสร้างหมู่บ้าน

เดือนสิบสองเมืองหลวง “หิมะบนถนนหลวงดั่งเกลือ” ส่วนเมืองซงเฟิ่งคือ “ไร้ฤดูหนาว ฤดูใบไม้ผลิไม่ร่วงโรย”

หากอยู่ที่เมืองหลวง เฉินเยี่ยนคงจะสวมเสื้อนวมหนาๆ ไปนานแล้ว แต่ที่เมืองซงเฟิ่ง เขาสวมเพียงเสื้อตัวเดียว ยืนอยู่ใต้แสงแดดจ้าสั่งการให้ผู้ประสบภัยสร้างบ้านบนภูเขาหนานซาน

ตอนแรกผู้ประสบภัยต้องการจะสร้างบ้านที่ตีนเขา เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปมาในอนาคต แต่เฉินเยี่ยนกลับกล่าว “บ้านสร้างที่ตีนเขาสะดวกต่อคน น้ำท่วมขึ้นมาก็สะดวกเช่นกัน”

ผู้ประสบภัยจึงตัดสินใจทันทีว่าจะสร้างบ้านบนภูเขา การเดินทางไปมาไม่สะดวกก็เดินทางให้น้อยลง รอจนภูเขาถูกบุกเบิกออกมาแล้ว ปลูกธัญพืชให้พอมีพอกินก็พอ

พวกเขาเคยชินกับการสร้างบ้านอิฐดินมาโดยตลอด นำโคลนมาผสมกับฟางแห้งทำเป็นอิฐดิน ตากแดดให้แห้ง แล้วนำอิฐมาก่อเป็นบ้าน ด้านบนมุงด้วยฟางข้าว ใช้หินทับไว้ก็สามารถเข้าอยู่ได้