บทที่ 224 เช่นนั้นก็สู้กับพวกเขา

เมื่อคืนไม่ได้นอน พอรุ่งสางเขาก็วิ่งไม่หยุด ในที่สุดก็หนีออกจากเมืองได้ก็เหนื่อยอย่างยิ่งแล้ว

โชคดีที่ตอนสายได้เช่ารถเข็นวัวคันหนึ่งจากบ้านชาวนา มิเช่นนั้นแล้วเขาก็ไม่มีแรงจะไปถึงบนเขาอีกแล้ว

พอมาถึงภูเขาหนานซาน เขาก็กล่าวต่อหัวหน้าหมู่บ้านหลี่หม่านฝู “วันนี้คือวันตายของข้าแล้ว”

หลี่หม่านฝูตกใจอย่างยิ่ง รีบร้อนถามเฉินเยี่ยนว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้น เฉินเยี่ยนกล่าว “หลังจากมาถึงที่นี่แล้ว ข้าได้ล่วงเกินผู้คนมากเกินไป บัดนี้เจ้าเมืองหูและท่านเฝิงเชียนฮู่ต้องการจะเอาชีวิตข้า”

หลังจากที่ท่านผู้ใหญ่เฉินมาถึงที่นี่ ก็คือนำผู้ประสบภัยเช่นพวกเขาไปขอทานทั่วทิศ บีบคั้นให้คหบดีและพ่อค้าวาณิชเหล่านั้นควักเงินออกมา ท่านผู้ใหญ่ช่วยชีวิตพวกเขา แต่กลับทำให้ท่านผู้ใหญ่ล่วงเกินผู้คนมากมาย