บทที่ 225 สถานการณ์ในหนิงไหว

หลี่หม่านฝูแสดงสีหน้าหวาดหวั่นพรั่นพรึง “ท่านผู้ใหญ่อย่าได้สืบสวนเรื่องนี้เป็นอันขาด”

เฉินเยี่ยนยิ้มพลางกล่าวว่า “นับตั้งแต่ข้าพเจ้ามาถึงเมืองซงเฟิ่ง ข้าได้เดินทางไปทั่วเพื่อสำรวจความเป็นอยู่ของราษฎร พบว่าครอบครัวส่วนใหญ่กินไม่อิ่มนุ่งไม่อุ่น ในหมู่บ้านเหลืออยู่เพียงคนเฒ่าคนแก่ สตรี และเด็กเท่านั้น ส่วนชายฉกรรจ์ก็เหลือเพียงหนึ่งหรือสองคน ที่เหลือต่างออกไปทำงานข้างนอกหมด แต่ข้าพเจ้ากลับคิดไม่ตกว่า…ชายฉกรรจ์เหล่านั้น พวกเขาไปทำงานที่ไหนกันแน่?”

เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ หลี่หม่านฝูก็ใจหายวาบแล้ว

ท่านผู้ใหญ่เฉินที่หนุ่มแน่นผู้นี้บางทีอาจจะรู้เรื่องแล้ว

เฉินเยี่ยนประสานมือไว้ข้างหลัง สายตามองตรงไปยังความมืดเบื้องหน้า ราวกับพูดกับตนเอง “จนกระทั่งเมื่อคืน ข้าพเจ้าได้เห็นเหล่าทหารขนสินค้ามากมายขึ้นเรือ และบนทะเลก็มีเรือพายมากมายขึ้นเรือมาปล้นชิงสินค้า ลุงหม่านฝู ท่านว่าเรือพายมากมายบนทะเลนั้นมาจากที่ใด”