บทที่ 236 การหามลงจากเขา

ท่านเซี่ยกงกงประคองเฉินเยี่ยนขึ้น ยิ้มพลางกล่าว “ฝ่าบาทเมื่อทรงทราบว่าท่านผู้ใหญ่เฉินสังหารโวโค่วไปหนึ่งร้อยหกสิบเอ็ดคน ก็ทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก ทรงชมเชยท่านผู้ใหญ่เฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเป็นขุนนางผู้มีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊”

เฉินเยี่ยนประคองพระราชโองการกล่าว “การแบ่งเบาพระราชภาระให้แก่ฝ่าบาทคือหน้าที่ของข้าราชบริพาร ท่านเซี่ยกงกงเดินทางมาไกลนับพันลี้ ช่างเหนื่อยยากโดยแท้ ไม่สู้ไปดื่มน้ำชาขมที่เรือนพักอันซอมซ่อของข้าพเจ้าพักผ่อนสักหน่อยก่อนเล่า”

ท่านเซี่ยกงกงกล่าว “จะต้องดื่มอย่างแน่นอน ชาถ้วยนี้จะต้องดื่มให้ได้ เพียงแต่ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ ท่านผู้ใหญ่หูได้เตรียมงานเลี้ยงต้อนรับไว้แล้ว นี่...”

ในเมื่อมาเพื่อประกาศราชโองการให้แก่เฉินเยี่ยน ย่อมสมควรจะให้เฉินเยี่ยนเป็นผู้ต้อนรับ ในยามนี้กลับทิ้งเฉินเยี่ยนไปร่วมงานเลี้ยงกับหูเต๋ออวิ้นและคนอื่นๆ เสียแทน นี่ก็ค่อนข้างจะทำให้เฉินเยี่ยนเสียหน้าอยู่บ้าง

รอยยิ้มของเฉินเยี่ยนไม่เปลี่ยนแปลง “ในเมื่อมีนัดแล้ว ข้าพเจ้าก็จะไม่ทำลายความสำราญของท่านกงกงแล้ว บนเขาของข้าพเจ้านี้ยากจน ทั้งยังไม่เหมาะที่จะให้คนอาศัยอยู่โดยแท้”