บทที่ 244 ห่านบินผ่านยังต้องถอนขน

เฉินเยี่ยนรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง จึงคารวะต่อหนิงหวังด้วยความเคารพนอบน้อม “ได้ยินชื่อเสียงท่านอ๋องมานานว่าเปี่ยมด้วยพระเมตตา วันนี้ได้เห็นกับตา ก็สมดังคำเล่าลือจริง ๆ ข้าน้อยจึงบังอาจขอกราบทูลให้ท่านอ๋องโปรดเมตตาบริจาคเงินและธัญพืช เพื่อช่วยเหลือราษฎรที่ยากจนในเมืองซงเฟิ่งด้วยเถิด”

ไอ้เฒ่านี่อยากจะบีบให้ข้าเปิดไพ่สินะ... เช่นนั้นก็ต้องให้เสียเลือดกันก่อนหน่อย!

เฉินเยี่ยนไม่เคยกลัวคนเสแสร้ง เพราะพวกนั้นต้องรักษาหน้าของตนเองเสมอ เมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ย่อมเปิดช่องให้เขาใช้ประโยชน์ได้ แต่สิ่งที่เขากลัวคือ คนชั่วโดยแท้ เพราะหากเจอพวกนั้น เขาก็มักต้องตอบโต้ด้วยความแข็งกร้าวเท่านั้น

ตราบใดที่หนิงหวังไม่เลือกจะตัดสัมพันธ์กับเขาโดยตรง เขาก็จะ ฉวยจังหวะนี้ปีนตามไม้ไปเรื่อย ๆ

หนิงหวังนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าฮ่า! เฉินซานหยวนผู้นี้ช่างห่วงใยผู้ประสบภัยที่ภูเขาหนานซานจริง ๆ ในเมื่อท่านผู้ใหญ่เฉินพูดมาเช่นนี้ ข้าก็จะต้องแสดงน้ำใจบ้าง ภายในสามวัน จะให้คนของข้าส่งธัญพืชและเงินไปยังภูเขาหนานซานแน่นอน!”