บทที่ 273 การไต่สวน

เพียงก้าวเข้าสู่ห้องโถงด้านหน้า เสียงแค่นเย็นชาก็ดังขึ้นทันที “ท่านเฉินถงจือ ช่างหยิ่งยโสโอหังนัก ปล่อยให้ข้าต้องรออยู่นานถึงเพียงนี้!”

เฉินเยี่ยนคิดในใจ จะให้พูดว่ายโสโอหังก็เถอะ แต่ก็ยังไม่อาจเทียบได้กับพวกในกรมการขนส่งเกลือของท่านหรอก...

แต่ด้วยความที่เฉินเยี่ยนเคยชินกับการวางตัวอย่างสุภาพอ่อนน้อม เขาจึงยิ้มพลางประสานมือคารวะ “ท่านผู้ใหญ่หลิ่ว โปรดระงับโทสะเถิด ท่านผู้ใหญ่หูมีราชการมากจนแทบแยกร่างไม่ทัน เพิ่งจะส่งคนมาแจ้งข้าน้อยเมื่อครู่ ข้าก็รีบมาโดยมิได้หยุดพัก หวังว่าท่านผู้ใหญ่หลิ่วจะโปรดอภัยด้วย”

เป็นท่านผู้ใหญ่หูที่ทำให้เสียเวลา ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเฉินเยี่ยนมากนัก ต่อให้จะตำหนิก็ตำหนิไปไม่ถึงหัวเขา

ท่านหลิ่วถงจือผู้นั้นอายุเกินห้าสิบแล้ว แก้มตอบ หนวดเคราตัดแต่งอย่างประณีตอย่างยิ่ง ในยามนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ