บทที่ 299 การบุกโจมตี

เหล่าจิ่นอีเว่ยจะกินเก่งก็แล้วไปเถิด อย่างไรเสียก็เป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ ไม่คาดคิดว่าท่านผู้ใหญ่เฉินขุนนางฝ่ายบุ๋นคนหนึ่งก็กินเก่งถึงเพียงนี้

เมื่อมองดูรูปร่างที่ผอมบางของท่านผู้ใหญ่เฉินอีกครั้ง ก็ไม่รู้โดยแท้ว่าเขาเอาข้าวที่กินเข้าไปไว้ที่ไหนกัน

อย่าว่าแต่ทหารอาสาเหล่านั้นเลย แม้แต่เฉินเยี่ยนก็ยังประหลาดใจกับปริมาณอาหารของตนเอง

นับตั้งแต่มาถึงเกาะโจรสลัดทะเล เขาก็ฝึกฝนร่วมกับเหล่าโจรสลัดทะเล ทันใดนั้นปริมาณอาหารของเขาก็เพิ่มขึ้นทุกวัน

ตอนที่อยู่ที่เมืองซงเฟิ่ง เขายังสามารถกินข้าวได้เพียงสองชาม พอมาถึงที่นี่ ก็เข้าเมืองตาหลิ่วหลิ่วตาตาม ถืออ่างไม้กินข้าว ราวกับว่าร่างกายเป็นหลุมที่ไม่มีก้น อย่างไรก็เติมไม่เต็ม