บทที่ 317 การดิ้นรน

ที่เขาหูเต๋ออวิ้นสามารถเอาตัวรอดในแวดวงขุนนางมาได้จนถึงตอนนี้ ก็เพราะอาศัยการหดหัวหดหางทำตัวลีบๆ

แต่ตอนนี้ เฉินเยี่ยนกลับต้องการให้เขาเป็นวีรบุรุษผู้ภักดีและกล้าหาญที่ยอมสละศีรษะ หลั่งโลหิต นี่มันไม่เท่ากับเป็นการตัดหนทางเอาชีวิตรอดของเขาหรอกหรือ?!

ไม่ได้ๆ เรื่องนี้เขาทำไม่ได้ มิสู้แกล้งป่วย ปิดประตูไม่โผล่หน้าออกไป...

จิ่นอีเว่ยผู้นั้นเห็นฝีเท้าของเขาช้าลงเรื่อยๆ บนใบหน้าเผยสีหน้าเจ้าเล่ห์ออกมา จึงเอ่ยเตือน: “ยามนี้บนกำแพงเมืองมีทหารไม่ถึงหนึ่งหมื่นนาย”

หูเต๋ออวิ้นโต้กลับโดยสัญชาตญาณ: “ที่เหลืออีกกว่าหนึ่งหมื่นก็อยู่ในเมือง หากบนกำแพงเมืองเกิดเรื่อง พวกเขาก็ย่อมขึ้นไปทันที”