บทที่ 333 ไม่ตีไม่หลาบจำ

“ตุ้บ...”

ทหารนายหนึ่งคุกเข่าลง ร้องไห้ตะโกนลั่น: “หลานอกตัญญูหวังโหย่วไฉน้อมคารวะท่านทวดบรรพชน!”

พลันโขกศีรษะลงบนโขดหินอย่างแรง แล้วก็หมอบครึ่งตัวร่ำไห้โฮออกมา

ทหารที่อยู่ข้างๆ ขาอ่อนยวบ คุกเข่าลงต่อหน้าเหล่าชายชราที่กำลังเดินมาช้าๆ เช่นกัน ตะโกนสุดเสียง: “หลานอกตัญญูหวงหม่านชางน้อมคารวะท่านทวดบรรพชน!”

พลันก็โขกศีรษะคารวะป้ายบรรพชนที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า