บทที่ 334 ยอมสยบ

จูจื่อหยางมองตามนิ้วของเฉินเยี่ยนไป ก็เห็นว่าข้างกายเหล่าชายชรามีเหล่าทหารคุกเข่าลง ร้องไห้โขกศีรษะจนเต็มไปหมดแล้ว ยังมีทหารอีกจำนวนมากหลั่งไหลพุ่งเข้าไปหาเหล่าชายชราอย่างต่อเนื่อง

ภาพนี้ทำให้จูจื่อหยางแข็งทื่อไปโดยสิ้นเชิง

เขาได้แต่เฝ้ามองเหล่าทหารของเขาเบียดเสียดกัน ร้องไห้ตะโกน ทั้งยังเห็นเหล่าชายชรา บ้างก็ลูบศีรษะพวกเขาเบาๆ พูดจาด้วยความเมตตา หรือไม่ก็ด่าทอสาดเสียเทเสีย

แต่ไม่ว่าเหล่าชายชราจะทำเช่นไร เหล่าทหารเหล่านั้นก็ยังคงเบียดเข้าไปหาพวกเขา ต่อให้ตีก็ตีไม่ไป

เฉินเยี่ยนเดินเข้าไปใกล้จูจื่อหยาง น้ำเสียงเจือไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย: “พวกเขาเพียงแค่ถูกหนิงหวัง ถูกขบวนการลักลอบขนส่งสินค้าบีบจนไม่มีข้าวกิน จำใจต้องขึ้นเกาะมาหาข้าวกินประทังชีวิต ในสายตาของหนิงหวัง พวกเขาคือทหารที่ตายเมื่อใดก็ได้ แต่ในสายตาของครอบครัว พวกเขาคือชีวิตที่มีลมหายใจ”