บทที่ 378 สวีหงเจี้ยน 1

เฉินเยี่ยนกลับมาถึงหวัยหลินหูท่ง ยามนั้นฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

มองจากไกลๆ ก็จะเห็นโคมไฟดวงหนึ่งที่สว่างไสวอยู่กลางตรอก

แสงของโคมไฟแม้จะสลัวอยู่บ้าง แต่ก็เพียงพอที่จะส่องสว่างเส้นทางกลับบ้าน

รถม้าหยุดลงเบื้องหน้าท่านอาจารย์หยางและโจวจี้ไป๋ทั้งสองคน ในวินาทีที่เฉินเยี่ยนก้าวลงจากรถม้า ทั้งสองคนก็ตกใจกับคราบเลือดบนร่างของเขา

เฉินเยี่ยนสะบัดแขน ยิ้มกล่าว: “ล้วนเป็นเลือดของผู้อื่น ศิษย์มิได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย”