บทที่ 379 สวีหงเจี้ยน 2

หูอี้ยกศีรษะขึ้นมองสวีหงเจี้ยน กล่าวอย่างสงสัย: “ฝ่าบาททรงสนับสนุนเจียวจื้อสิงกับหลิวโส่วเหรินมานานหลายปี ก็เพื่อโค่นล้มกลุ่มสวีบนล่างมิใช่หรือ ยามนี้โอกาสอันดีงามวางอยู่ตรงหน้า ไฉนจะทรงเพราะศิษย์ถวายฎีกาฟ้องร้องท่านอาจารย์ ก็จะทรงปล่อยศิษย์ ปล่อยกลุ่มสวีบนล่างไป?”

“หากกลุ่มสวีหมดสิ้นไปโดยสิ้นเชิง ฝ่ายน้ำใสไฉนเลยจะไม่ใช่กลุ่มสวีกลุ่มต่อไป?”

“ฝ่ายน้ำใสมีเจียวจื้อสิงกับหลิวโส่วเหริน ย่อมต้องแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลับจะสามารถคานอำนาจกันได้”

หูอี้เพิ่งจะพูดจบ สวีหงเจี้ยนก็ยิ้มพลางส่ายหน้า: “เจียวจื้อสิงผู้นี้แม้จะเก่งกาจในการคาดเดาพระราชหฤทัย เป็นขุนนางมาหลายสิบปี กลับยังคงไร้ซึ่งจุดยืนทางการเมืองของตนเอง เอาแต่ประจบสอพลอและเอาตัวรอด ที่ได้เลื่อนขึ้นเป็นรองเสนาบดีใหญ่ ก็เพียงเพราะในหมู่ฝ่ายน้ำใสเขามีชื่อเสียงดีงามอย่างยิ่ง กลายเป็นขั้วตรงข้ามกับข้า จึงทำให้ฝ่ายน้ำใสส่วนใหญ่ติดตาม”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สวีหงเจี้ยนก็เผยความดูแคลนออกมาอย่างหาได้ยาก: “เมื่อใดที่ไม่มีศัตรูตัวฉกาจอย่างข้า จุดอ่อนต่างๆ ของเขาก็จะถูกเปิดโปงออกมา ในแวดวงขุนนาง การจะกุมอำนาจไว้ได้ ก็ต้องให้ผลประโยชน์ที่เพียงพอแก่ผู้ที่มาสวามิภักดิ์ ไม่ก็ชื่อเสียง หรือก็ผลประโยชน์ คนกลุ่มเจียวรัดเข็มขัดอดอยากปากแห้งต่อสู้กับพวกเรามานานหลายปี ก็เฝ้ารอว่าหลังจากกลุ่มสวีของข้าล้มลง พวกเขาจะได้ผลประโยชน์มากพอ ยามนี้เกรงว่าคงจะรอไม่ไหวแล้ว”