บทที่ 380 ความโกลาหล

เมื่อนึกถึงเฉินเยี่ยน สวีหงเจี้ยนก็พลันหมดสิ้นกำลังใจ หลับตาลง โบกมือให้หูอี้

หูอี้เข้าใจความหมาย ช่วยจัดผ้าห่มผืนบางให้สวีหงเจี้ยนอย่างนอบน้อม ถึงได้ค่อยๆ ถอยออกไปด้านนอก

พอถึงหน้าประตู เขาหันกายหมายจะเปิดประตู ก็ได้ยินเสียงถอนหายใจดังมาจากด้านหลัง: “ต่อไปภายหน้ามิมีกลุ่มสวีแล้ว มีเพียงกลุ่มหู”

หูอี้เก็บงำอารมณ์ หันกายกลับมา กำลังจะเอ่ยปากอีกครั้ง กลับเห็นสวีหงเจี้ยนลุกขึ้นนั่งตัวตรง สองตาเปล่งประกายภายใต้แสงเทียน

สวีหงเจี้ยนในสภาพเช่นนี้ ทำให้หัวใจของหูอี้เต้นระรัวไม่หยุด