บทที่ 388 ไพ่ตาย

เฉินเยี่ยนกล่าวกับหูเต๋ออวิ้น: “วันนี้ข้าจะคุยกับเขาเอง พี่หูไปพักผ่อนเถอะ”

หูเต๋ออวิ้นแทบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ ไม่เกรงใจเฉินเยี่ยนแม้แต่คำเดียว รีบเผ่นแน่บออกจากห้องไป

รอจนในห้องเหลือเพียงสองพี่น้อง เฉินเยี่ยนก็พิจารณาโจวจี้ไป๋อย่างละเอียด

โจวจี้ไป๋ดวงตาอ่อนล้า ใต้ตามีรอยคล้ำชัดเจน เนื่องจากการพักผ่อนไม่เพียงพอติดต่อกันเป็นเวลานาน ทั้งร่างจึงดูอิดโรยง่วงงุน

นับตั้งแต่เล่าเรียนด้วยกันมาตั้งแต่อายุหกขวบ โจวจี้ไป๋ก็ไม่เคยกล้าเกียจคร้านแม้แต่วันเดียว