บทที่ 390 สหายร่วมสำนักพบหน้า

ดวงตาของโจวจี้ไป๋เป็นประกาย: “ขอยืมข้าดูหน่อยได้หรือไม่?”

“ตาถึง! จี้ไป๋ตาถึงจริงๆ!” หลู่เช่อรีบหยิบกระดาษที่เตรียมไว้ออกมาอย่างตื่นเต้น เรียกได้ว่าใจตรงกันกับโจวจี้ไป๋

ทั้งสองคนนั่งเบียดชิดกัน อาศัยแสงไฟพินิจพิเคราะห์ทีละตัวอักษรทีละประโยค

“เจ้าดูประโยคที่ด่าเถียนฟางประโยคนี้สิ จุ๊ๆ มิน่าเล่าเถียนฟางถึงได้โกรธจนสิ้นสติ”

แม้จะชื่นชมไปแล้วหลายรอบ ยามนี้เมื่อได้เห็นอีกครั้ง หลู่เช่อก็ยังคงรู้สึกฮึกเหิมทะลุฟ้า