บทที่ 391 การสมคบคิด

“ท่านเก๋อเหล่าเจียวเป็นรองเสนาบดีใหญ่ ตามกฎระเบียบแล้ว ตำแหน่งเสนาบดีใหญ่ย่อมต้องตกเป็นของเขา ข้าพเจ้าได้เลื่อนขึ้นเป็นรองเสนาบดีใหญ่ จะมีอะไรไม่พอใจอีก?”

หลิวโส่วเหรินกล่าวเสียงเรียบ

ศิษย์ของสวีหงเจี้ยนมีมากมาย ผู้มีความสามารถยิ่งนับไม่ถ้วน หูอี้สามารถโดดเด่นขึ้นมาจากกลุ่มคนเหล่านี้ เข้าควบคุมอำนาจเกือบครึ่งของกลุ่มสวีได้ ย่อมไม่ธรรมดา

เมื่อครู่เพียงแค่เดินหมากกับหูอี้กระดานเดียว หลิวโส่วเหรินก็ตกเป็นรอง ทำให้รู้ว่าคนผู้นี้มีจิตใจลึกซึ้ง ดูแคลนไม่ได้โดยเด็ดขาด

เมื่อเทียบกับความระแวงระวังของหลิวโส่วเหรินแล้ว หูอี้กลับดูผ่อนคลายเกินไป