บทที่ 395 มองทะลุ

ยามนี้ไม่มีความจำเป็นต้องโต้เถียงกับสวีหงเจี้ยนในเรื่องเหล่านี้อีกแล้ว

ในตอนนั้นที่เขาได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของสวีหงเจี้ยน เสนาบดีใหญ่แห่งราชสำนักจากปากของเกาเจียน ความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

สวีหงเจี้ยนเป็นดั่งภูเขาสูงที่ขวางอยู่ตรงหน้าเขาเสมอมา ทำให้เขาหวาดกลัว และกระตุ้นให้เขาเติบโต

เขาไม่กล้าหยุดชะงักแม้แต่น้อยนิด มีเพียงทุ่มเทสุดกำลัง ถึงจะเป็นการแสดงความเคารพสูงสุดต่อสวีหงเจี้ยน

ยามนี้เมื่อเผชิญหน้ากับความหวาดกลัวในอดีตอีกครั้ง จิตใจกลับสงบนิ่งไร้คลื่นลม