บทที่ 418 ประมุขและข้าแผ่นดินร่วมสำรับ

ชามในมือของเฉินเยี่ยนสั่นสะท้าน ขอบตาชื้นแฉะ เสียงแหบพร่ากล่าว: “กระหม่อมคือจ้วงหยวนในศักราชซินเว่ยที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง ฝ่าบาทพระราชทานซุ้มประตูจ้วงหยวนจี๋ตี้ พระราชทานชุดโต้วหนิว ชุดฉีหลิน พระราชทานเกียรติยศแก่กระหม่อม กระหม่อมตั้งแต่เข้าสำนักราชบัณฑิตฮั่นหลิน จนไปถึงซงเฟิ่ง แล้วกลับมาเมืองหลวง ทำการบุ่มบ่าม ตกอยู่ในอันตรายหลายครั้ง เป็นองค์เหนือหัวที่คอยคุ้มครอง กระหม่อมถึงได้ปลอดภัยดี อายุยังไม่ถึงวัยเจียกว้านก็ยังได้เป็นขุนนางขั้นสี่แล้ว...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินเยี่ยนก็น้ำตาไหลพราก: “ฝ่าบาททรงเมตตากระหม่อมอย่างหนาหนักถึงเพียงนี้ กระหม่อมตายหมื่นครั้งก็มิอาจทดแทนพระคุณได้ ไฉนเลยจะกล้ามีความขุ่นเคืองต่อองค์เหนือหัว?”

มิใช่ว่าไม่มีความขุ่นเคือง แต่คือไม่กล้ามี และยิ่งกว่านั้นคือไม่ปรารถนาที่จะมี

เมื่อได้ฟังคำพูดจากก้นบึ้งหัวใจของเฉินเยี่ยน ทั้งยังเห็นเขาร้องไห้อย่างคับข้องใจ พระทัยดุจจักรพรรดิของฮ่องเต้หย่งอันก็อ่อนโยนลง อดที่จะตรัสอย่างขบขันมิได้: “เห็นได้ชัดว่ามีความขุ่นเคือง วันนี้มาพบเรา เจ้าก็สูญเสียความสบายๆ อย่างเช่นเคยไปแล้ว นี่คือเกิดช่องว่างกับเราแล้ว”

เฉินเยี่ยนลุกขึ้นคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้หย่งอันทันที กล่าวอย่างดื้อรั้น: “กระหม่อมมิกล้า!”