บทที่ 417 ความห่างเหิน 2

เฉินเยี่ยนประหลาดใจอยู่บ้าง: “นี่เพิ่งจะเดือนกว่า กลับทำเงินได้มากถึงเพียงนี้?”

เฉินจือสิงกล่าว: “มีทั้งคำชื่นชมของฝ่าบาทและเหล่าท่านผู้ใหญ่ในราชสำนัก น้ำตาลทรายขาวของซงเฟิ่งเราจึงกลายเป็นของกำนัลที่จำเป็นต้องมีไปแล้ว ประกอบกับใกล้จะปีใหม่ หลายบ้านต่างก็ซื้อน้ำตาลกลับบ้าน กิจการจึงดีอย่างยิ่ง เกรงว่าพ้นปีใหม่ไปแล้ว กิจการคงจะไม่ดีเท่านี้”

“เพียงแค่ในเมืองหลวงก็มีกำไรถึงเพียงนี้ นับว่าไม่เลวแล้ว หากขยายร้านไปทั่วทั้งต้าเหลียง กำไรย่อมจะสูงขึ้นอีก”

เฉินเยี่ยนพึงพอใจกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง

“เก็บไว้สี่พันตำลึงไว้ใช้ยามฉุกเฉิน ที่เหลือหนึ่งหมื่นตำลึงก็เบิกมาให้ข้าเถอะ”