บทที่ 416 ความห่างเหิน 1

เฉินเยี่ยนรู้ทันทีว่าฎีกาฉบับนี้คงส่งขึ้นไปไม่ได้แล้ว หากเป็นการถิงทุย (ประชุมเสนอชื่อ) จริง อย่างไรก็คงไม่ถึงตาเขา แต่หากเป็นการสอบคัดเลือกของราชสำนัก (เฉาเข่า) ก็ยังพอมีความหวัง

แต่จะสอบเรื่องใด สอบอย่างไร เขาไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

ยามนี้เขาจึงรู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าตนเองช่างอ้างว้างโดดเดี่ยว เมื่อใดที่ขาดข่าวสารจากฝั่งองค์โอรสสวรรค์ เขาก็จะไม่ล่วงรู้เรื่องราวในราชสำนักเลยแม้แต่น้อย

หลายวันนี้หลังจากที่เขาแกล้งป่วยเก็บตัวอยู่ในจวน ฮ่องเต้หย่งอันก็ทรงส่งหมอหลวงมาตรวจรักษาก็จริง เมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ อีกเลย

จนกระทั่งเมื่อวาน หูอี้มาแจ้งความคืบหน้าเรื่องการเปิดทะเล ระหว่างนี้ ฝ่าบาทก็มิได้มีรับสั่งบอกใบ้ใดๆ แก่เขาแม้แต่ครึ่งคำ