บทที่ 433 กลับบ้านเกิด 2

เสียงนั้นในหูของเหล่าเจ้าย่าอี้ฟังดูช่างอ่อนเยาว์ยิ่งนัก แต่ในหูของเหล่าเด็กน้อยที่วิ่งตะบึงมากลับดูหนักแน่นจริงจังอย่างยิ่ง

เด็กน้อยเหล่านั้นต่างพากันหยุดชะงัก ประสานมืออย่างจริงจัง โค้งคารวะเฉินเยี่ยนอย่างลึกซึ้ง กล่าวเสียงดังฟังชัด: “ศิษย์ขอคารวะซานหยวนกง!”

เมื่อมองดูร่างเล็กๆ ทีละร่างๆ เหล่านี้ เฉินเยี่ยนก็รู้สึกขบขันอยู่บ้าง พลันก็ราวกับได้เห็นตนเองในยามที่ร่ำเรียนหนังสือในตอนนั้น จึงเอ่ยถามทันที: “ไฉนพวกเจ้าถึงวิ่งกันมาตามลำพัง?”

เด็กน้อยอายุราวสิบขวบสองคนที่นำหน้ามาจึงกล่าว: “พวกข้าพเจ้ารอซานหยวนกงอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านทั้งวันแล้ว พอเห็นขบวนแห่ของซานหยวนกงกลับมา ก็ตั้งใจมารอต้อนรับ”

“ท่านผู้นำตระกูลและคนในตระกูลต่างก็เฝ้ารอซานหยวนกงกลับมา”