บทที่ 434 กลับบ้านเกิด 3

“ศิลาก้อนใหญ่นี้เป็นนายอำเภอที่มอบให้ ตัวอักษรเป็นท่านโจวหรงโจวเหล่าเหยียที่เป็นผู้เขียนด้วยตนเอง พวกเราในตระกูลหาคนในตระกูลมาแกะสลัก ตั้งไว้ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ให้เด็กๆ ที่ไปมาได้เห็นกัน”

แม้ผู้นำตระกูลจะพยายามอย่างยิ่งที่จะแสดงความถ่อมตน แต่ความภาคภูมิใจในน้ำเสียงนั้นกลับมิอาจปิดบังได้

ตระกูลของพวกเขามีขุนนางใหญ่ ทำแต่เรื่องใหญ่โต ย่อมต้องตั้งศิลาจารึกให้ผู้อื่นได้เห็น

เดิมทีคนในหมู่บ้านจะนำศิลาจารึกไปตั้งไว้นอกซุ้มประตู ภายหลังองค์โอรสสวรรค์ทรงพระราชทานซุ้มประตู ย่อมต้องตั้งไว้ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน

ยังมีสิ่งใดจะรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าลายพระหัตถ์ขององค์โอรสสวรรค์อีก?