บทที่ 445 ออกเดินทางอีกครั้ง 2

เฉินเต๋อฝูหอบหายใจอย่างหนัก มองไปรอบๆ ในที่สุดก็เห็นไม้กวาดอันหนึ่งที่มุมกำแพง เขาแทบจะพุ่งเข้าไป คว้าไม้กวาดขึ้นมา ฟาดลงใส่เฉินชิงเหวยอย่างไม่คิดชีวิต

แต่ไม้กวาดนั้นกลับถูกเฉินชิงเหวยคว้าไว้ได้กลางอากาศ ไม่ว่าเฉินเต๋อฝูจะออกแรงเพียงใดก็มิอาจตีลงบนร่างของเฉินชิงเหวยได้

เฉินชิงเหวยสะบัดไม้กวาดไปด้านข้าง เฉินเต๋อฝูกลับคว้าไม้กวาดไว้ไม่ทัน ปล่อยให้มันกระแทกลงบนพื้น

เฉินเต๋อฝูมองเฉินชิงเหวยอย่างมึนงง ก็เห็นเฉินชิงเหวยมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย: “จนถึงบัดนี้ พ่อก็ยังไม่รู้ว่าตนเองผิดที่ตรงไหน”

ยามนี้เฉินเต๋อฝูยังคงตกตะลึงอยู่กับเรื่องที่ลูกชายผู้ซึ่งเชื่อฟังมาโดยตลอด ไฉนวันนี้ถึงกล้าลงไม้ลงมือ ที่ไหนเลยจะฟังเข้าใจคำถามของเฉินชิงเหวย ได้แต่ถามอย่างเหม่อลอย: “ผิดที่ตรงไหน?”