บทที่ 456 จัดแจง 1

เฉินเยี่ยนย่อตัวลง ผลักหูเต๋ออวิ้นเบาๆ หูเต๋ออวิ้นที่เมามายลืมตาขึ้น พอเห็นว่าเป็นเฉินเยี่ยน ก็รู้สึกคลื่นไส้ปั่นป่วนในท้อง เอียงคออาเจียนออกมาเต็มพื้น

พออาเจียนเสร็จ เขาก็นั่งลงกับพื้นกอดขาเฉินเยี่ยน ร้องไห้โฮ: “พี่หวยหย่วนปล่อยข้าไปเถอะ เรื่องนี้ข้าทำไม่ไหวจริงๆ!”

เฉินเยี่ยนวางมือลงบนไหล่ของหูเต๋ออวิ้น กล่าวอย่างจริงจัง: “พี่หู ในบรรดาพวกเรา มีเพียงท่านเท่านั้นที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้ ท่านต้องรับหน้าที่นี้โดยมิอาจปฏิเสธ”

ตอนแรกหูเต๋ออวิ้นก็ถูกเฉินเยี่ยนกล่อมให้ตกลงเช่นนี้ ยามนี้พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้อีก ก็ไม่ได้แอบดีใจแล้ว แต่กลับร้องไห้โฮออกมา: “ข้าอายุขนาดนี้แล้ว จะไปมั่วสุมกับคนหนุ่มสาวในดงแป้งร่ำได้อย่างไร?”

เฉินเยี่ยนถอนหายใจ: “ลำบากท่านจริงๆ หากทนไม่ไหวจริงๆ ท่านก็เลือกคนมาแทนท่านสักคน ขอเพียงคนผู้นั้นตกลง ท่านก็กลับมาได้”