บทที่ 500 บีบบังคับให้สารภาพ

มองดูเรือใหญ่ที่บรรทุกขุนนางมุดหายเข้าไปในความมืด จนมองไม่เห็นอีกต่อไป เฉินเยี่ยนถึงได้หันกลับมามองผู้คนที่นั่งหมดแรงอยู่บนพื้น

ลมทะเลเค็มๆ พัดโชย มิอาจพัดพาความเหนื่อยล้าของทุกคนให้หายไปได้

เฉินเยี่ยนยิ้ม: “ลำบากทุกคนแล้ว ขึ้นเรือกันเถอะ”

ชาวบ้านต่างพากันลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ก้น แล้วเดินไปยังเรือที่จอดเทียบท่าอยู่

พ่อค้าไม่ยินยอม