บทที่ 53: ประกาศผลสอบระดับเมือง

เมื่อมีบทเรียนจากการสอบระดับอำเภอ วันประกาศผลสอบระดับเมือง เฉินเยี่ยนและโจวจี้ไป๋ก็เตรียมหมั่นโถวและน้ำไปรอที่หน้าประตูจวนเจ้าเมืองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

พอไปถึงถึงได้พบว่าแถวยาวไปไกลมากแล้วยังมีคนมาปูเสื่อนอนรอข้ามคืนอีกด้วย

เฉินเยี่ยนเห็นว่าเบียดเข้าไปไม่ได้ ก็เลยพาโจวจี้ไป๋กลับไปที่โรงเตี๊ยม

ขอเพียงแค่ประกาศผลออกมา ไม่ช้าก็เร็วเขาก็จะรู้ได้เองว่าตนเองติดอันดับหรือไม่

เมื่อจิตใจสงบลง ก็วาดภาพอยู่ในโรงเตี๊ยม

การสอบระดับเมืองครั้งนี้มีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป ต้องรีบหาเงินมาเติมเลือดสักหน่อย

พอถึงตอนที่โถงใหญ่ของโรงเตี๊ยมเริ่มมีเสียงดังขึ้น เฉินเยี่ยนก็รู้ว่ามีคนดูผลสอบกลับมาแล้ว

เดิมทีเขาไม่ได้ใส่ใจ ไม่เคยคิดว่าเหล่าบัณฑิตของอำเภอผิงซิงจะมาล้อมประตูห้องของเขา

"เกาซิวหย่วนคนนั้นเป็นอันดับหนึ่งอีกแล้ว ตระกูลเกานี่ช่างมีอำนาจล้นฟ้าจริงๆ!"

บัณฑิตอำเภอผิงซิงที่หน้าประตูเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

เฉินเยี่ยนจึงกล่าว "บางทีบทความของเขาอาจจะเขียนได้ดี"

เขายิ่งสงบนิ่ง บัณฑิตเหล่านั้นก็ยิ่งโกรธ

"บทความนั้นสวยแต่รูปจูบไม่หอม จะมาเทียบกับบทความของสหายเฉินได้อย่างไร"

"บทความของท่านทั้งสองติดอยู่ข้างกัน พวกเราล้วนรู้สึกไม่คุ้มค่าแทนสหายเฉิน!"

เหล่าบัณฑิตทุกคนต่างก็มีสีหน้าโกรธเคือง

หลังจากประกาศผลสอบระดับเมืองแล้ว ตามธรรมเนียมก็จะนำบทความของผู้ที่สอบผ่านทั้งหมดมาติดไว้ด้วย

บทความของเกาซิวหย่วนผู้เป็นอันดับหนึ่งอยู่ตรงกลางแถวแรก อันดับที่สองก็ทำได้เพียงอยู่แถวที่สอง

เหล่าบัณฑิตที่สอบผ่านต่างก็คิดว่าบทความของตนเองดีเยี่ยม แต่กลับถูกบทความที่ตื้นเขินเช่นนั้นของเกาซิวหย่วนกดขี่อยู่ ในใจย่อมไม่ยอมรับ

เหล่าบัณฑิตที่สอบตกพอเห็นว่าบทความของอันดับหนึ่งยังด้อยกว่าของพวกเขา ก็ยิ่งโกรธแค้น

เกาซิวหย่วนมีสิทธิ์อะไรมาเป็นอันดับหนึ่ง

พอมองดูเฉินเยี่ยนอันดับที่สองอีกครั้ง บทความลื่นไหล ทุกตัวอักษรมีเหตุผล นี่ถึงจะเป็นบทความที่ดี

บัณฑิตถึงแม้จะเต็มไปด้วยความองอาจ แต่ก็ยังคำนึงถึงการ "ซ่อนเร้น" ไม่สามารถกระโดดออกมาพูดได้ว่าบทความของอันดับหนึ่งสู้ของตนเองไม่ได้

ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเลือกตัวแทนคนหนึ่งออกมา ตัวแทนที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าอันดับหนึ่งของเกาซิวหย่วนนั้นไม่สมควรได้รับ

เฉินเยี่ยนคือตัวเลือกที่ดีที่สุด

หากว่ากันตามบทความแล้ว เฉินเยี่ยนทิ้งห่างเกาซิวหย่วนไปหลายช่วงตัว

หากว่ากันตามอายุแล้ว เฉินเยี่ยนอายุน้อยกว่าเกาซิวหย่วน เป็นเด็กอัจฉริยะที่ทุกคนยอมรับ

หากว่ากันตามเกียรติภูมิแล้ว เกาซิวหย่วนยิ่งไม่สามารถเทียบกับเฉินเยี่ยนได้เลย

เฉินเยี่ยนคือผู้ที่กล้าหาญพอที่จะเผชิญหน้ากับตระกูลเกาด้วย "สามัญชน" ที่ไม่มีตำแหน่งใดๆ ช่างเป็นคุณชายที่ไม่หวั่นเกรงต่ออำนาจจริงๆ

ดังนั้นเหล่าบัณฑิตของอำเภอผิงซิงนี้จึงตกลงกันทันที พากันมาล้อมอยู่ที่หน้าประตูของเฉินเยี่ยน

เฉินเยี่ยนไม่โง่

อันดับหนึ่งเป็นคนที่ผู้คุมสอบท่านเจ้าเมืองหวังเป็นคนเลือก เขาเป็นผู้นำในการตั้งคำถาม岂ไม่ใช่ว่าจะเท่ากับล่วงเกินตระกูลเกาแล้ว ยังต้องไปล่วงเกินผู้ว่าการเมืองตงหยางอีกรึ

ถ้าอย่างนั้นเขาจะไปอยู่ในอำเภอผิงซิงต่อไปได้อย่างไร

เฉินเยี่ยนยิ้ม "ข้าน้อยมีความสามารถน้อยนิด สอบผ่านระดับเมืองได้ก็ถือเป็นโชคดีแล้ว จะไปกล้าหวังถึงอันดับหนึ่งได้อย่างไร สหายทุกท่านล้วนเป็นผู้ที่มีความสามารถโดดเด่น น่าเสียดายที่โชคไม่ดี"

ประโยคหลังเขาไม่ได้พูดออกมา แต่ทุกคนกลับต่อเติมเองโดยอัตโนมัติ: เจอกับเกาซิวหย่วน ตำแหน่งอันดับหนึ่งนี้ย่อมไม่ถึงตาพวกเขาแน่นอน

บัณฑิตแต่เดิมก็หยิ่งทะนงในตนเอง หากเฉินเยี่ยนยอมรับโดยตรงว่าบทความของตนเองเก่งกว่าทุกคน ทุกคนย่อมต้องไม่ยอมรับเฉินเยี่ยนเช่นกัน

ตอนนี้เฉินเยี่ยนยกย่องพวกเขาทั้งหมด ทำให้พวกเขายิ่งมีความรู้สึกที่ดีต่อเฉินเยี่ยนมากขึ้น

กลุ่มคนยิ่งรู้สึกไม่คุ้มค่าแทนเฉินเยี่ยนมากขึ้นไปอีก

ดูสิ เฉินเยี่ยน อายุไม่ถึงสิบขวบก็สามารถเขียนบทความที่ดีได้หนึ่งบทแล้ว แต่กลับยังคงถ่อมตนเช่นนี้ พอมองดูเกาซิวหย่วนอีกที คุณธรรมไม่คู่ควรกับตำแหน่ง สองคนเปรียบเทียบกัน ใครเก่งใครด้อยก็เห็นได้ชัดเจนในแวบเดียว

เดิมทีทุกคนเพียงแค่คิดจะผลักดันเฉินเยี่ยนออกมาเพื่อต่อกรกับเกาซิวหย่วน แต่ตอนนี้กลับชื่นชมเฉินเยี่ยนมากขึ้น

หลังจากทักทายกันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเฉินเยี่ยนก็ส่งคนทั้งหมดกลับไป

แน่นอนว่าก็ไม่ลืมที่จะสาดน้ำมันเข้ากองไฟ ทำให้ความโกรธของเหล่าบัณฑิตที่มีต่อตระกูลเกายิ่งทวีคูณ

หลังจากปิดประตูแล้ว เฉินเยี่ยนก็ไปยังห้องของโจวจี้ไป๋

ในตอนนี้โจวจี้ไป๋กำลังฝึกคัดอักษรอยู่ ท่านอาจารย์หยางกำลังม้วนหนังสือเล่มหนึ่งที่เหลืองกรอบอ่านอยู่

เฉินเยี่ยนยิ้ม "ท่านอาจารย์ ศิษย์กับโจวจี้ไป๋เป็นถงเซิงแล้ว"

ท่านอาจารย์หยางมีสีหน้ายินดี ลูบเคราเบาๆ มือเดียว กล่าว "ไม่เลว"

โจวจี้ไป๋ลุกพรวดขึ้นยืนทันที ถามอย่างดีใจ พอได้รับการยืนยัน เขาก็ไม่อาจซ่อนความเป็นเด็ก กระโดดโลดเต้นขึ้นมา

เมื่อครู่ตอนที่เหล่าบัณฑิตยุยงเฉินเยี่ยน ก็ได้บอกอันดับของโจวจี้ไป๋ด้วย

ครั้งนี้โจวจี้ไป๋ได้อันดับที่ 37 ถือเป็นผลงานที่ดีมากแล้ว

อย่าว่าแต่โจวจี้ไป๋เลย แม้แต่เฉินเยี่ยนก็ยังยินดีอย่างยิ่ง

ถึงแม้ถงเซิงจะเป็นระดับล่างสุดของตำแหน่ง แต่ก็ไม่ใช่สามัญชนแล้ว มีสิทธิ์สอบระดับมณฑล

ถึงแม้จะสอบระดับมณฑลไม่ผ่าน ต่อไปก็สามารถสอบได้โดยตรง ไม่ต้องไปสอบระดับอำเภอ, ระดับเมืองอีกต่อไป

อีกทั้งเฉินเยี่ยนและโจวจี้ไป๋ยังมีข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุด นั่นก็คือยังหนุ่ม อนาคตข้างหน้ามีความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุด

หลังจากดีใจกันอยู่ครู่หนึ่ง ท่านอาจารย์หยางก็กำชับคนทั้งสอง "ต่อไปยังมีระดับมณฑลอีก รอให้สอบผ่านเป็นเซิงหยวน ถึงจะนับว่ามีตำแหน่งติดตัวอย่างแท้จริง อย่าได้เกียจคร้าน"

ทั้งสองคนรับคำอย่างเคารพ

ท่านอาจารย์หยางไม่ต้องการที่จะทำลายบรรยากาศแห่งความยินดีของคนทั้งสอง เพียงแค่กำชับประโยคนี้แล้วก็อ่านหนังสือต่อ

ตอนแรกโจวจี้ไป๋ไม่มีใจจะฝึกคัดอักษร ก็ถามเฉินเยี่ยน "อันดับหนึ่งคือใคร"

"เกาซิวหย่วน"

พอคำพูดของเฉินเยี่ยนดังขึ้น โจวจี้ไป๋และท่านอาจารย์หยางก็มองมาที่เฉินเยี่ยนพร้อมกัน

โจวจี้ไป๋โกรธขึ้นมาทันที "ตระกูลเกาช่างโลภมากจริงๆแม้แต่อันดับหนึ่งของเมืองก็ยังไม่ปล่อย!"

แม้แต่สีหน้าของท่านอาจารย์หยางก็ไม่ค่อยดีนัก เพียงแต่กล่าวว่า “ด้วยบทความของเกาซิวหย่วน ย่อมไม่ได้เป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับเมืองแน่นอน ตระกูลเกากระทำการอหังการเช่นนี้ ย่อมต้องกระตุ้นให้เกิดความคับแค้นใจในหมู่บัณฑิต”

เฉินเยี่ยนรินชาให้ท่านอาจารย์หยางหนึ่งถ้วย ยิ้ม "ท่านอาจารย์คาดการณ์ได้อย่างแม่นยำ บัณฑิตของอำเภอผิงซิงคับแค้นใจจนแทบจะระเบิดแล้ว"

แล้วก็เล่าเรื่องที่บัณฑิตเหล่านั้นมาหาเขาให้ฟัง

ท่านอาจารย์หยางกล่าวชมเชยเฉินเยี่ยนอย่างยิ่ง "เจ้ายังเด็กนัก ตัวแทนของบัณฑิตทั้งอำเภอเจ้ายังไม่คู่ควร การปฏิเสธไปนับว่าดีที่สุดแล้ว"

"ตระกูลเกานี้กำลังอยู่ในช่วงวิกฤต ศิษย์อยากจะเติมไฟเข้าไปอีกหน่อย"

ได้ยินดังนั้น ท่านอาจารย์หยางก็เหลือบมองเขา กล่าว "ระวังจะเอาไฟเผาตัวเอง"

ตระกูลเกาตอนนี้ถูกย่างอยู่บนกองไฟ เกรงว่ากำลังกลุ้มใจว่าไม่มีที่ระบายความโกรธ ตอนนี้ออกหน้าไป อันตรายเกินไป

"ศิษย์ต่อให้จะถอยหลัง ตระกูลเกาก็จะไม่ไว้ชีวิตศิษย์"

เสียงของเฉินเยี่ยนยังเยาว์วัย แต่กลับแน่วแน่อย่างยิ่ง

อยากจะหวังให้ศัตรูปล่อยตัวเองไป นั่นก็คือฝันกลางวัน

สู้ฉวยโอกาสที่ดีนี้ พยายามอย่างเต็มที่เพื่อลดทอนกำลังของศัตรู ถึงจะเป็นการปกป้องตนเองที่แท้จริง

ท่านอาจารย์หยางนิ่งเงียบไป

หญิงสาวที่ชื่อหน่วนเยียนคนนั้นใส่ร้ายเฉินเยี่ยนในวันสอบระดับเมือง และพู่กันที่สลักชื่อด้ามนั้น บวกกับหลังคาห้องสอบที่เหลือเพียงครึ่งเดียว ยังมีดาบในมือของเจ้าหน้าที่...

หากเฉินเยี่ยนทำพลาดไปแม้แต่ก้าวเดียว ก็คือชื่อเสียงพังพินาศ

ท่านอาจารย์หยางถึงแม้จะสอนหนังสือเลี้ยงคน แต่เรื่องการต่อสู้เช่นนี้ก็ยังคงขาดอยู่บ้าง

เพียงแต่นึกถึงว่านักเรียนของตนเองจะต้องไปเผชิญหน้ากับยักษ์ใหญ่อย่างตระกูลเกา หัวของท่านอาจารย์หยางก็คันอย่างรุนแรง

เบื้องหน้ามีเงาหนึ่งลอยละล่องลงมา ท่านอาจารย์หยางเพ่งมองดู บนโต๊ะก็มีเส้นผมร่วงลงมาอีกหลายเส้น

ท่านอาจารย์หยางเจ็บใจอย่างยิ่ง โบกมือ "เจ้าคิดดีแล้วก็ไปทำเถอะ ล่วงเกินคนไปแล้ว ก็ไม่กลัวจะล่วงเกินอีกสักครั้ง"

สายตาของโจวจี้ไป๋ลุกโชน "เฉินเยี่ยน เจ้าเตรียมจะทำอย่างไร"

เฉินเยี่ยนยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ข้าถูกใส่ร้าย เกือบจะทำลายชื่อเสียงไปแล้ว แน่นอนว่าต้องแจ้งทางการ"

การสอบระดับเมืองก็สอบเสร็จแล้ว ประกาศผลก็ออกมาแล้ว เขาก็ว่างมือแล้ว

หากปล่อยไว้นานกว่านี้ หญิงสาวคนนั้นก็จะต้องกินข้าวอีกหลายมื้อ

ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น!

ริมฝีปากของท่านอาจารย์หยางขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปาก

เขาถึงแม้จะอยากสอนสั่งคนทั้งสองให้ปฏิบัติตนอย่างคุณชาย แต่ตอนนี้ถูกตระกูลเกากดดันทุกฝีก้าว หากปฏิบัติตามหลักของคุณชายจริงๆ ช่างยากที่จะรับมือ

โชคดีที่ศิษย์ยังเล็ก ไม่รู้ถึงความงามที่น่าเศร้าของหน่วนเยียนคนนั้น มิฉะนั้นเกรงว่าจะถูกรั้งไว้