บทที่ 54: เบี่ยงเบนภัยพิบัติ

เด็กรับใช้ของคุณชายเกาซิวหย่วนหลังจากเห็นว่านายน้อยของตนเองได้เป็นอันดับหนึ่งแล้ว ก็วิ่งกลับบ้านตระกูลเกาเพื่อแจ้งข่าวดีอย่างยินดี

พอเข้าประตูใหญ่ของบ้านตระกูลเกา เด็กรับใช้ก็ตะโกนไปตลอดทาง "สอบผ่านแล้ว! คุณชายเจ็ดได้เป็นอันดับหนึ่ง!"

ทั้งจวนตระกูลเกาพลันเต็มไปด้วยบรรยากาศที่น่ายินดี เด็กรับใช้และสาวใช้ต่างก็วิ่งบอกต่อกันไป

พอถึงตอนที่เด็กรับใช้วิ่งมาถึงหน้าเกาซิวหย่วน เกาซิวหย่วนก็ยโสโอหังแล้ว “นายน้อยผู้นี้ช่างมีความสามารถไม่ธรรมดา ผู้เข้าสอบระดับเมืองเหล่านั้นก็งั้นๆ เอง”

เด็กรับใช้รีบยกยอ "คุณชายมีความสามารถด้านวรรณกรรมเป็นเลิศ อันดับหนึ่งนี้ย่อมได้มาอย่างง่ายดาย"

เกาซิวหย่วนถูกยกยอจนดีใจ คางก็เชิดสูงขึ้น ใช้สองรูจมูกมองไปยังเด็กรับใช้ "เฉินเยี่ยนสอบผ่านรึไม่"

เด็กรับใช้ยิ้มประจบประแจง "ต่อให้เขาจะสอบผ่าน ก็เทียบกับคุณชายท่านไม่ได้ ท่านเป็นอันดับหนึ่งนะขอรับ"

พอได้ยินว่าเฉินเยี่ยนสอบผ่าน ใบหน้าของเกาซิวหย่วนก็พลันบึ้งตึงลง "เขาก็ยังสอบผ่านได้รึ ได้อันดับที่เท่าไหร่"

เด็กรับใช้ลังเลที่จะไม่ตอบ เกาซิวหย่วนก็โมโหขึ้นมา "นายน้อยถามเจ้า ไม่ได้ยินรึ"

เด็กรับใช้ทำได้เพียงก้มหน้า กล่าวอย่างระมัดระวัง "เขาได้อันดับที่สอง ด้อยกว่าท่านมากขอรับ"

พอได้ยินคำว่า "อันดับที่สอง" เกาซิวหย่วนก็รู้สึกไม่สบายใจไปทั้งตัวอย่างรุนแรง

การสอบระดับอำเภอชื่อของเฉินเยี่ยนก็อยู่ข้างๆ ชื่อของเขา พอถึงการสอบระดับเมือง ชื่อของเฉินเยี่ยนก็ยังคงอยู่ข้างๆ ชื่อของเขา

เขาสูงศักดิ์เป็นถึงคุณชายเจ็ดของตระกูลเกา สามขวบก็มีอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงมาปูพื้นฐานให้ จนถึงตอนนี้ก็อ่านหนังสือมาสิบกว่าปีแล้ว แม้แต่ตำราหายากต่างๆ ที่ตระกูลเกาสะสมไว้เขาก็อ่านมาไม่น้อย

ส่วนเฉินเยี่ยนคนนั้น เป็นเพียงลูกหลานชาวนา ถึงแม้จะเริ่มเรียนหนังสือเร็ว แต่จนถึงหกขวบถึงได้มีอาจารย์อย่างเป็นทางการ จนถึงตอนนี้ก็เพียงแค่สามปี มีสิทธิ์อะไรมาสอบได้อันดับที่สองของการสอบระดับเมือง

เกาซิวหย่วนไม่ยอมรับ รีบร้อนข้ามเด็กรับใช้ไป พุ่งไปที่ห้องหนังสือเพื่อหาพี่รองของเขา

ครั้งนี้คุณชายรองเกาส่งเกาซิวหย่วนมาสอบระดับเมือง ก็เลยถือโอกาสตรวจสอบกิจการของตระกูลเกาในเมืองหลวงของมณฑลทั้งหมด แล้วค่อยไปเยี่ยมเยียนบ้านต่างๆ

เกาซิวหย่วนพุ่งเข้าไปในห้องหนังสือ กล่าวอย่างร้อนรน "พี่รองไม่ใช่ว่าได้บอกกล่าวไปแล้วรึ ทำไมเฉินเยี่ยนคนนั้นถึงยังได้อันดับที่สองในการสอบระดับเมือง"

คุณชายรองกำลังดูบัญชีอยู่ ได้ยินดังนั้นก็ไม่เงยหน้าขึ้น เพียงแค่กล่าว "แม้แต่กฎการเคาะประตูก็ไม่รู้แล้วรึ"

เกาซิวหย่วนทำได้เพียงถอยออกไป เคาะประตู รอให้พี่รองของเขาให้เขาเข้าไป เขาถึงได้กลับมามีท่าทีขุ่นเคืองเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง

"ตระกูลเกาของเราแม้แต่เฉินเยี่ยนคนเดียวก็ยังขัดขวางไม่ได้รึ"

พอสิ้นเสียงพูด เกาซิวหย่วนก็เห็นสายตาที่พี่รองของเขามองมาที่เขาราวกับอาบยาพิษ

ใบหน้าของเกาซิวหย่วนซีดขาว คำพูดทั้งหมดล้วนกลืนกลับลงไป

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่า คำพูดนี้พอดีไปจี้ใจดำของพี่รองของเขาเข้า

ด้วยอิทธิพลของตระกูลเกา คุณชายรองก็รู้ก่อนที่จะประกาศผลสอบแล้วว่าเฉินเยี่ยนได้อันดับที่สอง ยิ่งรู้ว่าเกาซิวหย่วนเป็นอันดับหนึ่ง

ตอนสอบระดับอำเภอ เกาซิวหย่วนเป็นอันดับหนึ่งก็ทำให้บัณฑิตหลายคนไม่พอใจแล้ว การสอบระดับเมืองก็ควรจะหลีกเลี่ยงความโดดเด่น ขอเพียงแค่สอบผ่านก็พอแล้ว

เขาไปบอกกล่าวกับคนที่อยู่ในที่ว่าการของเมืองหลวงของมณฑลก็คือให้เกาซิวหย่วนสอบผ่านก็พอ ตอนนี้กลับกลายเป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับเมือง จะต้องมีคนไม่ยอมรับมากขึ้นไปอีก หากเรื่องนี้บานปลายไป จะส่งผลเสียอย่างใหญ่หลวงต่อการกลับเข้ารับราชการของพ่อเขา

และพ่อของเขาอีกสามปีก็จะครบกำหนดไว้ทุกข์แล้ว เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ จะเกิดเรื่องผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด

หากเป็นเพียงเท่านี้ก็ช่างเถอะ แต่เฉินเยี่ยนที่ไม่ควรจะสอบผ่านกลับได้อันดับที่สอง

เรื่องสองเรื่องที่เขาสั่งไปไม่มีเรื่องไหนทำได้ดีเลย

ความหมายเบื้องหลังนี้ คืออิทธิพลของตระกูลเกาที่มีต่อเมืองตงหยางลดลงอย่างมากแล้วใช่หรือไม่

เมื่อเทียบกับเรื่องเล็กน้อยอย่างการที่เฉินเยี่ยนสอบผ่านระดับเมืองแล้ว การสูญเสียการควบคุมเมืองตงหยางถึงจะเป็นสิ่งที่ทำให้ตระกูลเกาไม่สบายใจอย่างแท้จริง

วันนี้คุณชายรองแม้แต่จะไปตกปลาก็ไม่ไป ตั้งใจอยู่บ้านสะสางบัญชี ทั้งยังเรียบเรียงเครือข่ายความสัมพันธ์ของตระกูลเกา เกาซิวหย่วนก็พรวดพราดเข้ามาเช่นนี้ จะได้สีหน้าดีๆ ถึงจะเป็นเรื่องแปลก

"เจ้าเป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับเมือง ก็ยังคงกดข่มเขาได้อยู่"

คุณชายรองเกากล่าวพลางข่มความโกรธ

เกาซิวหย่วนเห็นพี่รองของเขากลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง นึกว่าเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาของเขา ก็กล่าวอย่างโมโห "หวังเซินไม่เห็นตระกูลเกาของเราอยู่ในสายตา!"

ใบหน้าที่อ่อนโยนของคุณชายรองกลับมามืดครึ้มอีกครั้ง "เจ้าคิดว่าควรจะทำอย่างไร"

"ไล่หวังเซินออกจากเมืองตงหยาง แล้วปลดตำแหน่งของเฉินเยี่ยน!"

เกาซิวหย่วนแทบจะไม่ลังเลเลย

ใบหน้าของคุณชายรองยิ่งมืดครึ้มลงไปอีกหลายส่วน

อย่าว่าแต่เจ้าเมืองเลย แม้แต่เจ้าเมืองของอำเภอตอนนี้ก็ไม่สามารถถูกควบคุมโดยตระกูลเกาได้อย่างสมบูรณ์

เวลาสามปีเพียงพอที่จะทำให้ตระกูลเกาถูกขับออกจากศูนย์กลางอำนาจ บวกกับเมื่อก่อนพ่อของเขาก็มีวี่แววว่าจะสิ้นอำนาจแล้ว ยิ่งทำให้ภูตผีปีศาจต่างก็กล้าที่จะแยกเขี้ยวใส่ตระกูลเกาของพวกเขา

แม้แต่บัณฑิตตัวเล็กๆ คนหนึ่ง บัณฑิตที่ยังคงสอบระดับต้นอยู่ก็ยังกล้าที่จะสู้กับตระกูลเกาของเขา

ดังที่เฉินเยี่ยนกล่าว หากไม่กำจัดมดปลวกที่กัดกินรากไม้ไปเสียรอบหนึ่ง ก็จะยิ่งดึงดูดแมลงเข้ามามากขึ้น จ้องมองกัดกินต้นไม้ใหญ่ ก็จะยิ่งพินาศเร็วขึ้น

คุณชายรองแค่นหัวเราะ "หวังเซินคิดว่าเลือกเจ้าเป็นอันดับหนึ่งแล้ว ตระกูลเกาของเราก็จะปล่อยให้เขาเลือกเฉินเยี่ยนเป็นอันดับที่สอง นี่ช่างเป็นความคิดที่เพ้อฝันสิ้นดี"

อิทธิพลของตระกูลเกาในราชสำนัก ย่อมไม่สามารถโยกย้ายเจ้าเมืองขั้นสี่ได้ตามอำเภอใจ ถ้าอย่างนั้นก็มีแต่ต้องทำลายทิ้งไป

"พี่รองจะทำอย่างไร"

เกาซิวหย่วนถามอย่างตื่นเต้น

คุณชายรองเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ในแววตาเต็มไปด้วยความมืดมน "เฉินเยี่ยนการสอบระดับอำเภอยังคงเป็นอันดับที่ห้าสิบ นี่เพิ่งจะผ่านไปไม่ถึงสองเดือน ทำไมถึงสามารถสอบได้อันดับที่สองของการสอบระดับเมือง บัณฑิตที่เรียนมาสิบกว่าปีหรือกระทั่งหลายสิบปีจะไม่มีความคิดได้อย่างไร"

ตอนนี้ทุกคนกำลังจับตามองอันดับหนึ่งของเกาซิวหย่วน เขาจึงต้องเบี่ยงเบนภัยพิบัติไปทางทิศตะวันออก

พอมีคนก่อเรื่องอย่างรุนแรง ทุกคนต่างก็ไปวิพากษ์วิจารณ์เฉินเยี่ยน แล้วจะมีกี่คนที่ยังจะสนใจอันดับหนึ่ง

เกาซิวหย่วนดีใจอย่างยิ่ง "ยังเป็นพี่รองที่เก่งกาจ จะต้องดึงเฉินเยี่ยนลงมาให้ได้!"

ดีที่สุดคือจัดการหวังเซินเจ้าเมืองคนนี้ไปด้วยกันเลย

คุณชายรองกวาดตามองเกาซิวหย่วนอย่างเย็นชา "เรื่องนี้เจ้าอย่าได้ยุ่งเกี่ยว หากข้ารู้ว่าเจ้าแพร่งพรายออกไป จะต้องให้เจ้าได้เห็นดี"

เกาซิวหย่วนพยักหน้าอย่างตื่นเต้น เด็กรับใช้คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก "คุณชายรองไม่ดีแล้ว เฉินเยี่ยนฟ้องตระกูลเกาของเราแล้ว!"

คุณชายรองชะงักไปครู่หนึ่ง "อะไรนะ"

เด็กรับใช้คนนั้นวิ่งมาตลอดทาง ตอนนี้กำลังหอบหายใจแรง เกาซิวหย่วนที่อยู่ข้างๆ ก็เตะเขาล้มลงกับพื้น "ถามเจ้า ไม่ได้ยินรึ"

เด็กรับใช้คนนั้นพลิกตัวลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าที่จะล่าช้าอีก รีบกล่าวว่า “เฉินเยี่ยนนำหญิงสาวที่ชื่อหน่วนเยียนไปแจ้งความที่จวนเจ้าเมือง หน่วนเยียนคนนั้นได้ยินว่าจะต้องติดคุก ก็เลยซัดทอดว่ามีคนรับใช้ของตระกูลเกาเป็นผู้บงการ ตอนนี้จวนเจ้าเมืองส่งคนมาแล้ว จะนำพ่อบ้านเกาไปสอบสวน”

พ่อบ้านเกาเป็นลูกชายคนโตของพ่อบ้านใหญ่ ทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของคุณชายรองมาโดยตลอด หากพัวพันเข้าไป ไม่รู้ว่าจะซัดทอดเรื่องราวออกมาอีกเท่าไหร่

คุณชายรองนั่งไม่ติดอีกต่อไป ตะโกนทันที "เตรียมรถ ไปที่จวนเจ้าเมือง!"

รถม้าของตระกูลเกาวิ่งไปที่จวนเจ้าเมืองอย่างบ้าคลั่ง คุณชายรองพอลงจากรถก็เห็นหน้าประตูจวนเจ้าเมืองถูกล้อมไปด้วยคนแล้ว ในนั้นมีหลายคนสวมชุดบัณฑิต

คนรับใช้ของตระกูลเการีบเบียดคนออกไป ให้คุณชายรองสามารถเข้าสู่โถงใหญ่ได้

พอเข้าไปดู เฉินเยี่ยนกำลังยืนหลังตรงอยู่ในโถงใหญ่ ด้านซ้ายของเขาคือหญิงสาวที่นิ้วมือทั้งสิบแดงก่ำบวมเป่งไปหมดแล้ว ด้านขวาของเขาคือพ่อบ้านเกา

พอหันสายตากลับมาที่เฉินเยี่ยนที่อยู่ตรงกลาง ก็เห็นเฉินเยี่ยนพยักหน้าให้เขา

คุณชายรองแอบกัดฟัน ย่อมไม่สนใจเฉินเยี่ยนอยู่แล้ว

เฉินเยี่ยนคิดในใจ การอบรมสั่งสอนของตระกูลเกานี่ก็ไม่เท่าไหร่ แม้แต่มารยาทพื้นฐานที่สุดก็ยังไม่รู้

ดูสิ ถงเซิงตัวเล็กๆ อย่างเขา ถึงแม้จะเผชิญหน้ากับตระกูลเกาในศาล ก็ยังทักทายอย่างกระตือรือร้น

คำพูดนี้หากให้คุณชายรองได้ยิน เกรงว่าจะโกรธจนสลบไปทันที

ในเมื่อคุณชายรองมาแล้ว ท่านเจ้าเมืองหวังย่อมต้องจัดที่นั่งให้เขาในศาลแน่นอน

เพิ่งจะนั่งลง คุณชายรองก็กล่าว "วันนี้เพิ่งจะประกาศผลสอบ คุณชายเฉินก็มาแจ้งความแล้ว เกรงว่าคงจะอาศัยตำแหน่งถงเซิงที่เพิ่งจะได้มาใส่ร้ายป้ายสีตามอำเภอใจรึ"