บทที่ 55: ดึงลงมา

พ่อบ้านเกาที่คุกเข่าอยู่ในศาลาราวกับสุนัขที่อาศัยบารมีเจ้านาย ตะโกนโหวกเหวกขึ้นมาทันที "เขาย่อมต้องไม่ยอมรับที่คุณชายเจ็ดของตระกูลเกาของข้าได้เป็นอันดับหนึ่ง กดขี่เขาอยู่หัวหนึ่ง เขาก็เลยสุ่มหาผู้หญิงคนหนึ่งมาใส่ร้ายข้า ข้าไม่เคยพบผู้หญิงคนนี้มาก่อน ขอท่านผู้ใหญ่โปรดพิจารณา!"

วันที่เขาไปหาผู้หญิงคนนี้ ไม่ได้มีคนอื่นอยู่ในที่เกิดเหตุ ใครจะมาเป็นพยานได้

คุณชายรองมาถึงที่เกิดเหตุด้วยตนเอง หรือว่าเจ้าเมืองจะกล้าทรมานเขาจนต้องรับสารภาพรึ

ตอนนี้หากต้องการจะหลุดพ้น ก็มีเพียงหนทางเดียว—ปฏิเสธจนตัวตาย

เขาเป็นคนของตระกูลเกา ขอเพียงแค่ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด ใครจะมาทำอะไรเขาได้

ท่านเจ้าเมืองหวังก้มหน้าลง ยิ้มพลางถามคุณชายรอง "เรื่องนี้พัวพันถึงตระกูลเกา ไม่ทราบว่าคุณชายรองมีความเห็นว่าอย่างไร"

คุณชายรองผู้นี้ถึงแม้จะเป็นสามัญชน แต่ก็เป็นตัวแทนของหน้าตาตระกูลเกา จำเป็นต้องให้ตระกูลเกาออกมาแสดงท่าที

คุณชายรองกล่าว "เรื่องนี้สุดแล้วแต่ท่านผู้ใหญ่จะไต่สวน หากเป็นฝีมือของคนรับใช้ตระกูลเกาของข้าจริงๆ ตระกูลเกาของข้าย่อมไม่ปล่อยไว้แน่"

ตระกูลเกาไม่ปล่อยไว้ ก็เท่ากับว่าทางการไม่สามารถลงโทษได้ตามอำเภอใจแล้ว

ในใจของท่านเจ้าเมืองหวังมีคำตอบอยู่แล้ว ก็เลยคิดจะทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องเล็ก

เหนื่อยล้ามาหลายวันติดต่อกัน วันนี้ประกาศผลสอบ เดิมทีท่านเจ้าเมืองหวังคิดว่าจะได้พักผ่อน ไม่คาดคิดว่าเฉินเยี่ยนจะมาแจ้งความ

จวนเจ้าเมืองก็ไม่ใช่ว่าจะไต่สวนคดีทุกวัน ส่วนใหญ่มักจะรับคำร้องแล้วค่อยไต่สวนพร้อมกันในวันที่กำหนด

แต่วันนี้กลับแตกต่างออกไป เฉินเยี่ยนเป็นถงเซิงแล้ว ก็ถือว่าก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งเกียรติยศไปครึ่งหนึ่งแล้ว บวกกับชื่อเสียงของเขาที่โด่งดังอย่างยิ่ง ข้างหลังตามมาด้วยบัณฑิตมากมายที่มาดูความจริง ท่านเจ้าเมืองหวังถูกสถานการณ์บีบบังคับ ก็เลยต้องเปิดศาล

พอเปิดศาลก็เรื่องใหญ่แล้ว หญิงสาวคนนั้นหลังจากถูกลงโทษก็ซัดทอดตระกูลเกาออกมา

ตอนนั้นท่านเจ้าเมืองหวังก็คิดว่า เฉินเยี่ยนคนนี้ช่างก่อเรื่องได้จริงๆ

ไม่ถึงสิบวัน ก็ก่อกวนสนามสอบก่อน วันประกาศผลก็ยังมาบีบให้เขาต้องเผชิญหน้ากับตระกูลเกาอีก

ท่านเจ้าเมืองหวังเสียใจแล้ว ตอนนั้นน่าจะทำให้เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้สอบตกไปเสีย ขจัดบารมีของเขาให้สิ้นซาก!

ตอนนี้ประกาศผลไปแล้ว ไม่ทันแล้ว ทำได้เพียงรับไว้

เขาหันไปหาเฉินเยี่ยน กล่าวว่า "เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่"

ขอเพียงแค่เฉินเยี่ยนไม่มีพยานหลักฐานอื่น เรื่องนี้เขาก็สามารถผลักไสได้ว่าเป็นเพียงคำให้การของหญิงสาวคนเดียว ไม่สามารถตัดสินความผิดได้ ผลักตระกูลเกาออกจากเรื่องนี้ไป

ใครจะรู้ว่าเฉินเยี่ยนจะกล่าว "ท่านผู้ใหญ่ นักเรียนมีเรื่องจะกล่าว"

พอได้ยินคำว่า "นักเรียน" ฟันของท่านเจ้าเมืองหวังก็ค่อนข้างเปรี้ยว

ในฐานะผู้คุมสอบระดับเมือง ท่านเจ้าเมืองหวังก็คืออาจารย์ของเฉินเยี่ยน

เขาอยากจะพูดกับเฉินเยี่ยนจริงๆ ว่า ไม่ขอให้เจ้าพูดอะไรตอบแทนไม่ตอบแทน ขอเพียงแค่ต่อไปทำผิดอะไรแล้วไม่ซัดทอดอาจารย์ออกมาก็พอแล้ว

ในใจจะคิดอย่างไร บนใบหน้าก็ยังคงต้องถาม "เรื่องอะไร" เฉินเยี่ยนมองไปที่คุณชายรอง กล่าว "คุณชายรองเกา เกาหมิงหย่วนเป็นเพียงสามัญชนคนหนึ่ง เหตุใดจึงสามารถนั่งอยู่ในศาลได้"

ท่านเจ้าเมืองหวัง "..."

จะเป็นเพราะอะไรได้อีก แน่นอนว่าเป็นเพราะคุณชายรองเป็นตัวแทนของหน้าตาตระกูลเกา

นี่คือสิ่งที่ทุกคนยอมรับกันโดยปริยาย ใครจะนำเรื่องนี้ออกมาพูด

แต่พอถูกหยิบยกขึ้นมาจริงๆ กลับไม่สามารถตอบโดยตรงได้

จะไปพูดต่อหน้าธารกำนัลว่าตระกูลเกามีอิทธิพลเพียงใดได้อย่างไร

คุณชายรองเกาก็ชะงักไปเช่นกัน ในแววตาปรากฏความประหลาดใจที่ยากจะปิดบัง

พ่อบ้านเกาเปิดโหมดปกป้องเจ้านายทันที ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด "คุณชายรองของข้าไปที่ไหนก็ล้วนเป็นแขกผู้มีเกียรติ เกี่ยวอะไรกับเจ้า"

เฉินเยี่ยนเงยหน้าขึ้น กล่าวเสียงดังฟังชัด "กฎหมายของราชวงศ์เหลียงระบุไว้อย่างชัดเจนว่ามีเพียงเซิงหยวนที่เข้าเฝ้าขุนนางไม่ต้องคุกเข่า และมีเพียงจวี่เหรินที่สามารถนั่งอยู่ในศาลได้ เกาหมิงหย่วนเป็นเพียงสามัญชนคนหนึ่งมีสิทธิ์อะไรมานั่ง"

ครั้งนี้เสียงดังกว่าเมื่อก่อน กดดันจนทุกคนเงียบกริบ

แม้แต่คนที่ฟังอยู่ข้างนอก ก็เงียบไปโดยไม่มีเสียง

กลับมีบัณฑิตหลายคนหน้าแดงก่ำ แทบอยากจะปรบมือโห่ร้องให้เฉินเยี่ยน

พวกเขาอ่านหนังสืออย่างขยันหมั่นเพียรมาหลายปี ก็เพียงเพื่อตำแหน่ง เพื่อสิทธิพิเศษอย่างการเข้าเฝ้าขุนนางไม่ต้องคุกเข่า

หลายคนพยายามมาทั้งชีวิตก็ไม่สามารถบรรลุสิ่งที่ใจคิดได้ แต่คุณชายรองเกา เกาหมิงหย่วนผู้นี้ เป็นเพียงสามัญชนคนหนึ่ง กลับสามารถนั่งอยู่เหนือกว่าพวกเขาได้ นี่คือความไม่เป็นธรรม!

เพียงแต่ความไม่เป็นธรรมเช่นนี้ถูกยอมรับกันโดยปริยาย ก็ไม่มีใครใส่ใจ

ในตอนนี้ เฉินเยี่ยนหยิบยกขึ้นมาแล้ว

นี่คือกระดูกสันหลังที่หยิ่งทระนงของบัณฑิต!

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่คุณชายรองเกาพร้อมกัน

เกาซิวหย่วนที่อยู่นอกศาลโกรธมาก "เฉินเยี่ยนเจ้าอย่าได้เกินไปนัก!"

"ข้าเพียงแค่ท่องจำกฎหมายของราชวงศ์เหลียง เกินไปตรงไหน"

ในการสอบขุนนางก็มีการสอบตัดสินคดี เฉินเยี่ยนในฐานะราชาแห่งการแข่งขัน ย่อมต้องท่องจำกฎหมายของราชวงศ์เหลียงให้ได้โดยไม่ผิดแม้แต่ตัวอักษรเดียว

เขาไม่มีพื้นเพรากฐานใดๆ กฎหมายของราชวงศ์เหลียงก็คือยันต์คุ้มกันของเขา และยังเป็นอาวุธของเขาอีกด้วย

วันนี้ไม่ว่าเกาหมิงหย่วนจะเสียสละชื่อเสียงของตระกูลเกาเพื่อรักษาหน้าตาของตนเอง หรือก็จะลุกขึ้นจากเก้าอี้

ในใจของเฉินเยี่ยนอยากให้เกาหมิงเลือกเสียสละชื่อเสียงของตระกูลเกามากกว่า แบบนี้ตระกูลเกาก็จะไม่น่ากลัวเท่าไหร่

น่าเสียดาย เกาหมิงหย่วนย่อมไม่ทำเช่นนั้นแน่นอน

เพราะเขาคือผู้สืบทอดที่ตระกูลเกาบ่มเพาะขึ้นมา ทุกอย่างต้องให้ตระกูลเกามาก่อน

เป็นไปตามคาด คุณชายรองเกาลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างช้าๆ

"ได้รับความกรุณาจากท่านเจ้าเมืองมอบที่นั่งให้ ข้าน้อยช่างไม่มีวาสนาจะรับไว้ได้ หวังว่าท่านเจ้าเมืองจะโปรดเก็บเก้าอี้"

เปลือกตาของท่านเจ้าเมืองหวังกระตุกไปทีหนึ่ง ต่อหน้าธารกำนัลก็ยังคงให้คนเก็บเก้าอี้ไป การเก็บเก้าอี้นี้ ก็เท่ากับโยนหน้าของคุณชายรองเกาลงบนพื้น แล้วเหยียบย่ำซ้ำเติมอีกสองสามที

ท่านเจ้าเมืองหวังรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง

ฝูงชนข้างนอกพลันมีเสียง "ดี" ดังขึ้น คนของตระกูลเกาหันไปมองทันที แต่กลับมองไม่เห็นเลยว่าเป็นใครที่ตะโกน

ยังมีคนกล่าวอย่างตื่นเต้นอีก "เฉินเสินถงเป็นแบบอย่างของพวกเรา!"

ใครจะไปคิดว่าคุณชายรองเกาจะถูกคนไล่ลงจากเก้าอี้ได้

คุณชายสูงศักดิ์ที่ปกติจะสูงส่ง วันนี้ถูกเฉินเยี่ยนดึงลงมา!

ถึงเจ้าจะเกิดมาสูงศักดิ์เพียงใด สุดท้ายก็เป็นเพียงสามัญชน

เมื่อเทียบกับคนที่สอบผ่านถงเซิง, เซิงหยวนอย่างพวกเขาแล้วยังด้อยกว่าอยู่บ้าง

มือขวาของคุณชายรองเกาวางไว้ข้างหลัง กำปั้นสั่นเทาเพราะใช้แรงมากเกินไป บนใบหน้ายังคงสงบนิ่งกล่าว "ข้าลุกขึ้นยืนแล้ว ไม่ทราบว่าคุณชายเฉินมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของตระกูลเกา หากพูดออกมาไม่ได้ ก็คือการใส่ร้ายตระกูลเกา ตระกูลเกาของข้าถึงแม้จะไม่ยิ่งใหญ่เท่าตระกูลเก้าเสนาบดี ก็ไม่ใช่ที่จะให้ใครมารังแกได้ตามอำเภอใจ"

ประโยคสุดท้ายก็คือการข่มขู่ที่เค้นออกมาจากไรฟันแล้ว

เกาซิวหย่วนก็เกลียดเฉินเยี่ยนจนเขี้ยวฟันคันคะเยอไปหมด อยากจะให้พี่รองของเขาจัดการเฉินเยี่ยนให้สิ้นซากในศาลเสียเลย

พวกเขายังไม่ทันจะลงมือกับเฉินเยähän เฉินเยี่ยนคนนี้ก็มาฟ้องร้องตระกูลเกาของพวกเขาแล้ว

จะทนได้อย่างไร

บัณฑิตที่โห่ร้องเมื่อครู่กลับเป็นห่วงเฉินเยี่ยนขึ้นมา

หลายคนอยู่ที่นี่ฟังความมาโดยตลอด ทุกอย่างก็เป็นเพียงคำสารภาพของหญิงสาวที่ชื่อหน่วนเยียนคนนั้น หากตระกูลเกาตลบหลัง กล่าวว่าเป็นเฉินเยี่ยนกับหน่วนเยียนคนนี้สมรู้ร่วมคิดกันใส่ร้ายตระกูลเกา เฉินเยี่ยนก็จะมีปากก็พูดไม่ออก

ท่านเจ้าเมืองหวังก็ถอนหายใจในใจ

ต้นกล้าของเฉินเยี่ยนนี้ถึงแม้จะดี แต่สุดท้ายก็ยังไม่เคยผ่านร้อนผ่านหนาว ครั้งนี้เกรงว่าจะต้องเสียเปรียบอย่างหนักแล้ว

หากเพราะเรื่องนี้ท้อแท้สิ้นหวังไปเลย นั่นก็คือทั้งชีวิตก็จบสิ้นแล้ว

น่าเสียดาย

สุดท้ายก็ยังคงเป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อน...

ขณะที่กำลังถอนหายใจ ก็ได้ยินเฉินเยี่ยนกล่าว "ข้าเคยฟ้องร้องตระกูลเกาเมื่อไหร่"

เกาซิวหย่วนที่อยู่ใต้ศาลโกรธตวาด "เจ้าเห็นได้ชัดว่าฟ้องพ่อบ้านเกา ฟ้องเขาก็เท่ากับฟ้องตระกูลเกาของเราไม่ใช่รึ"

เกาหมิงหย่วนคิดเข้าใจคำพูดของเฉินเยี่ยนแล้ว ใบหน้าเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว กำลังจะดึงตระกูลเกาออกจากเรื่องนี้ ก็ได้ยินคำพูดนี้ของเกาซิวหย่วน ในใจก็ด่าว่าไอ้โง่ทันที

เช่นนี้จะไม่ใช่ว่าตนเองจะลากตระกูลเกาขึ้นมาเองรึ

เป็นไปตามคาด เฉินเยี่ยนกล่าวทันที "ความหมายของคุณชายเจ็ดเกาก็คือพ่อบ้านคนหนึ่งก็สามารถเป็นตัวแทนของตระกูลเกาของท่านได้รึ หรือว่าการกระทำทุกอย่างของพ่อบ้านเกาคนนี้ล้วนเป็นคำสั่งของตระกูลเกาของท่าน"

ใต้ศาลเกิดเสียงฮือฮาขึ้นมา

ในที่สุดเกาซิวหย่วนก็พบว่าตนเองติดกับของเฉินเยี่ยนแล้ว กล่าวเสียงดังทันที "ข้าไม่ได้พูดแบบนั้น!"