บทที่ 56: เปิดโปง

ใต้ศาลหัวเราะลั่น

คำพูดของเกาซิวหย่วนเมื่อครู่ทั้งบนศาลและใต้ศาลต่างก็ได้ยินกันถ้วนหน้า ตอนนี้มาปฏิเสธ จะปฏิเสธว่าตระกูลเกาแม้แต่คนรับใช้ของตนเองก็ยังควบคุมไม่ได้ หรือจะปฏิเสธคำขู่ที่คุณชายรองเพิ่งจะพูดกับเฉินเยี่ยนไป

นี่คืออันดับหนึ่งของการสอบระดับเมืองตงหยางในปีนี้ ช่างน่าหัวเราะเสียจริง

เกาซิวหย่วนถูกคนมากมายเยาะเย้ยเช่นนี้ ก็อับอายและโกรธแค้นอย่างยิ่ง ตะคอกทันที "อย่าหัวเราะกันนะ!"

เสียงที่ตอบกลับมาคือเสียงหัวเราะที่ดังยิ่งกว่าเดิม

หากเผชิญหน้ากับอำนาจของตระกูลเกาตามลำพัง ทุกคนอาจจะยังกลัวและยอมถอย แต่ตอนนี้ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน ยังจะกลัวว่าตระกูลเกาจะกล้าพอที่จะจับกุมทุกคนในจวนเจ้าเมืองได้รึ

เมื่อก่อนทุกคนก็จะไม่ไปหาเรื่องตระกูลเกาถึงเพียงนี้ วันนี้ประกาศผลสอบระดับเมือง อันดับหนึ่งอย่างเกาซิวหย่วนแต่เดิมก็ทำให้บัณฑิตมากมายไม่ยอมรับอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมาทำเรื่องโง่ๆ เช่นนี้อีก ความคับแค้นใจที่อัดอั้นอยู่ในใจของทุกคนก็เก็บไว้ไม่อยู่แล้ว

ท่านเจ้าเมืองหวังเหลือบมองไปที่คุณชายรองเกา คุณชายรองที่ปกติจะสงบนิ่งใบหน้าเขียวคล้ำไปหมด

เดิมทีตระกูลเกาสามารถวางตัวอยู่นอกเรื่องได้ ต่อให้เฉินเยี่ยนจะมีหลักฐานพิสูจน์ได้ว่าพ่อบ้านเกาจงใจทำลายชื่อเสียงของเฉินเยี่ยน ก็ไม่สามารถลากตระกูลเกาเข้ามาเกี่ยวข้องได้ ผ่านคำพูดของเกาซิวหย่วนไปหนึ่งรอบ ก็คือโคลนเปื้อนกางเกง ถึงไม่ใช่ขี้ก็เหมือนขี้แล้ว

ท่านเจ้าเมืองหวังทุบไม้เคาะบัลลังก์ "ห้ามส่งเสียงดังบนศาล!"

ฝูงชนที่ฟังความอยู่ถึงได้หยุดเสียงหัวเราะลง

ท่านเจ้าเมืองหวังมองไปที่เฉินเยี่ยน "เจ้ายังมีพยานหลักฐานอื่นอีกหรือไม่"

เฉินเยี่ยนประสานหมัด คารวะท่านเจ้าเมืองหวังหนึ่งครั้ง กล่าวเสียงดังฟังชัด "ท่านผู้ใหญ่ นักเรียนเป็นเพียงถูกหญิงสาวผู้นี้ใส่ร้ายป้ายสี ถึงได้มาแจ้งความเพื่อรักษาชื่อเสียง นับเป็นการกระทำที่จนใจจริงๆ ส่วนเรื่องของพ่อบ้านเกาและอื่นๆ ล้วนเป็นคำสารภาพของหญิงสาวผู้นี้ นักเรียนก่อนหน้านี้ไม่เคยทราบมาก่อน ก็เลยนำหลักฐานออกมาไม่ได้"

ตระกูลเกาต้องการจะวางแผนทำร้ายเขา จะไปยอมให้เขาหาหลักฐานอื่นได้อย่างไร

หากท่านเจ้าเมืองหวังต้องการจะสืบสวน ย่อมสามารถหาพยานที่เห็นพ่อบ้านเกาไปหาหญิงสาวที่ชื่อหน่วนเยียนคนนี้ได้ แต่ท่านเจ้าเมืองหวังย่อมไม่ยอมที่จะล่วงเกินตระกูลเกาเพื่อเขาถึงเพียงนี้แน่นอน

เขาบัณฑิตผู้ยากจนที่ไม่มีอำนาจไม่มีอิทธิพลจะไปสู้กับตระกูลเกาที่มีอำนาจล้นฟ้าในตงหยางได้อย่างไร

ถึงแม้จะไม่มีหลักฐาน ทุกคนก็จะคิดเพียงว่าเขาถูกตระกูลเการังแก ฉวยโอกาสในวันประกาศผลสอบปลุกปั่นความคับแค้นใจของเหล่าบัณฑิตที่มีต่อตระกูลเกา

ไม่เคยคิดเลยว่าเกาซิวหย่วนคนนี้จะเสนอตัวขึ้นมาเอง ดูจากท่าทีของทุกคนในตอนนี้ก็รู้แล้วว่าเป้าหมายในครั้งนี้บรรลุเกินคาดแล้ว

เฉินเยี่ยนพอใจกับเรื่องนี้มาก ก็ควรจะให้ท่านเจ้าเมืองหวังปิดคดีอย่างมีหน้ามีตาได้แล้ว

เป็นไปตามคาด พอคำพูดของเขาดังขึ้น บัณฑิตทั้งหลายก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ใต้ศาลก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นมาไม่น้อย

ใบหน้าของคุณชายรองเกาดำเป็นถ่านแล้ว

เจ้าเด็กนี่ไม่มีหลักฐานอะไรเลย ก็มาที่จวนเจ้าเมืองลากตระกูลเกาของพวกเขามาเล่นตลกเสียรอบหนึ่ง นี่มันทำให้เขารู้สึกแย่ยิ่งกว่าการที่อีกฝ่ายมีพยานหลักฐานครบถ้วนมาลากตระกูลเกาเข้ามาเกี่ยวข้องเสียอีก!

ในใจของคุณชายรองเกาเต็มไปด้วยความคับข้องใจ แต่กลับพูดอะไรออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว มิฉะนั้นก็เท่ากับตนเองกระโดดลงไปในหลุม

เกาซิวหย่วนจะโง่ได้ แต่เขาผู้กุมอำนาจของตระกูลเกาจะโง่ไม่ได้

คุณชายรองเกากล่าวเสียงดังฟังชัด "ในเมื่อไม่มีพยานหลักฐาน คำกล่าวหาของหญิงสาวผู้นี้ก็ใช้ไม่ได้ หวังว่าท่านเจ้าเมืองจะโปรดลงโทษหญิงสาวที่กล่าวหาผู้อื่นอย่างมุ่งร้ายอย่างหนัก"

ท่านเจ้าเมืองหวังเข้าใจความหมาย

นี่คือการจะโยนหม้อไปให้หญิงสาวที่ชื่อหน่วนเยียนคนนี้

เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะสามารถลดผลกระทบของเรื่องนี้ให้เหลือน้อยที่สุดได้

ท่านเจ้าเมืองหวังมองไปยังหญิงสาวโฉมงามที่นอนอยู่บนพื้นเพราะถูกลงโทษ ถามว่า "ทำลายชื่อเสียงของถงเซิงเมืองตงหยางของเรา ทั้งยังกล่าวหาผู้อื่นตามอำเภอใจ หน่วนเยียนเจ้ารู้ความผิดหรือไม่"

หน่วนเยียนตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว

ก่อนหน้านี้นางขวางรถ ตอนนั้นเฉินเยี่ยนยังไม่มีตำแหน่งติดตัว ตอนนี้มีตำแหน่งแล้ว ก็คือนางผู้มีสถานะต่ำต้อยใส่ร้ายถงเซิง หากถูกตัดสินว่ามีความผิด นางอาจจะถูกตีจนตายได้

หน่วนเยียนรีบมองไปที่พ่อบ้านเกาอย่างขอความช่วยเหลือ แต่พ่อบ้านเกากลับจ้องมองนางอย่างดุร้าย ราวกับต้องการให้นางรีบไปตายเสีย

เลือดทั้งตัวของหน่วนเยียนเย็นเฉียบไปหมด ก่อนหน้านี้ตอนที่พ่อบ้านเกาโอบกอดนางช่างรักใคร่เสน่หา ทั้งยังสัญญาว่ามีตระกูลเกาปกป้องอยู่ จะไม่ยอมให้นางเป็นอะไรไปแน่นอน แต่ตอนนี้กลับผลักทุกอย่างมาให้นาง

นางถึงแม้จะมีสถานะต่ำต้อย แต่นางก็อยากจะมีชีวิตอยู่

หน่วนเยียนเกลียดชังความไร้หัวใจของพ่อบ้านเกาอย่างสุดซึ้ง โขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรงทันที กล่าวอย่างสุดแสนจะเศร้าโศก "ท่านผู้ใหญ่ บ่าวกับคุณชายเฉินไม่เคยพบหน้ากัน จะไปใส่ร้ายเขาทำไม เป็นพ่อบ้านเกาคนนี้ที่เล่าเรื่องที่ตระกูลเกาจะจัดการคุณชายเฉินให้บ่าวฟัง ทั้งยังสัญญาว่าหากบ่าวสามารถทำเรื่องนี้ให้ตระกูลเกาสำเร็จได้ ตระกูลเกาก็จะไถ่ตัวให้บ่าว บ่าวถึงได้ทำผิดเช่นนี้ลงไป ขอท่านผู้ใหญ่โปรดเป็นที่พึ่งให้บ่าวด้วย!"

นางโขกศีรษะติดต่อกันหลายครั้ง หน้าผากแตกเลือดไหลออกมาไม่น้อย

เลือดสีแดงสดไหลลงมาตามขมับที่ซีดขาว ยิ่งเพิ่มความงามที่น่าเศร้าเข้าไปอีกหลายส่วน ทำให้บัณฑิตหลายคนสงสาร

ชั่วขณะหนึ่ง ใต้ศาลก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้น

เฉินเยี่ยนไม่คาดคิดว่าจะยังมีผลพลอยได้ที่ไม่คาดคิด ความสนใจในการดูละครก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

คุณชายรองเกากัดฟันแน่น แทบอยากจะใช้สายตาฆ่าพ่อบ้านเกาให้ตายไปเสีย

พ่อบ้านเกาตกใจอย่างยิ่ง แทบจะตะคอก "ท่านผู้ใหญ่ นางพูดจาเหลวไหล ข้าน้อยไม่เคยพบนางเลยแม้แต่น้อย ล้วนเป็นนางที่เพื่อจะพ้นผิดก็เลยกล่าวหาไปทั่วมั่ว!"

ดวงตาของหน่วนเยียนแดงก่ำ น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "ท่านผู้ใหญ่โปรดพิจารณา บ่าวเป็นคณิกาอันดับหนึ่งของหอเยียนหลิ่ว พ่อบ้านเกาไปที่หอเยียนหลิ่วเรียกบ่าวมาปรนนิบัติหลายครั้ง แม่เล้าและน้องๆ ในหอล้วนเป็นพยานได้ เขาทำงานให้คุณชายรอง คุณชายรองพระราชทานโคมไฟให้เขาดวงหนึ่งก็ยังคงอยู่ในห้องของบ่าว"

คุณชายรองเกาแทบจะกัดฟันเงินของตนเองจนแตกละเอียด พ่อบ้านเกายิ่งร้อนรนจนเหงื่อเย็นไหลซิกๆ แทบอยากจะกระโดดขึ้นไปตีหน่วนเยียนให้สลบไป

ใต้ศาลเกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง

สมองของท่านเจ้าเมืองหวังปวดตุบๆ

เรื่องในวันนี้คงจะไม่สามารถจบลงด้วยดีได้แล้ว

เขาเป็นถึงเจ้าเมือง จะไปเข้าข้างตระกูลเกาต่อหน้าธารกำนัลได้อย่างไร

ทำได้เพียงส่งคนไปที่หอเยียนหลิ่ว

เดิมทีท่านเจ้าเมืองหวังคิดจะเลิกศาล แต่บัณฑิตที่เฝ้าอยู่ใต้ศาลกลับไม่ยอมไปไหน

ภายใต้ความโกรธแค้นของฝูงชน แม้แต่ท่านเจ้าเมืองหวังก็ต้องนั่งอยู่บนศาลอย่างสง่างาม เพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองต้องเปื้อนโคลน

ใบหน้าของคุณชายรองเกาดำแล้วเขียว เขียวแล้วแดง เปลี่ยนแปลงไม่หยุดหย่อน

หน่วนเยียนยิ่งเพราะอารมณ์ตื่นเต้นเกินไปจนตัวสั่นเทา ยิ่งดูอ่อนแอลงไปอีกหลายส่วน

เฉินเยี่ยนคิดว่า ไม่แปลกใจเลยที่พ่อบ้านเกาคนนั้นจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

ทั้งศาลมีเพียงเฉินเยี่ยนคนเดียวที่ว่างงาน

เรื่องที่เหลือนี้ เขาไม่ได้มีส่วนร่วม ทั้งยังเข้าไปยุ่งไม่ได้ ก็เลยทำได้เพียงดูละคร

เพียงแต่ยืนอยู่ก็เมื่อยคนเหมือนกัน ถ้ามีที่นั่งก็คงจะดี

น่าเสียดาย ตำแหน่งไม่พอ

ทุกคนรออยู่หนึ่งชั่วยามเต็มๆ เจ้าหน้าที่ถึงได้กลับมา พร้อมกับที่กลับมาด้วยก็คือแม่เล้าของหอเยียนหลิ่วและหญิงสาวบางคน

โคมไฟน้ำมันที่งดงามดวงนั้นก็วางอยู่บนโต๊ะในห้องของหน่วนเยียน เจ้าหน้าที่พอเข้าไปก็เห็นแล้ว

ต่อหน้าเจ้าเมือง แม่เล้าและหญิงสาวที่ไหนจะกล้าปิดบัง เล่าเรื่องที่พ่อบ้านเกาหลงใหลหน่วนเยียนทีละเรื่องทีละอย่างจนหมดสิ้น

พ่อบ้านเกาตั้งแต่ตอนแรกที่ตื่นตระหนกจนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม พอถึงตอนหลังก็หมดแรงทั้งตัว ทรุดนั่งลงบนพื้น

และโคมไฟน้ำมันที่งดงามดวงนั้นก็ถูกหญิงสาวยืนยันว่าเป็นของที่พ่อบ้านเกามอบให้หน่วนเยียน

หญิงสาวในหอเยียนหลิ่วชอบเปรียบเทียบกัน หน่วนเยียนได้ของดีเช่นนี้มา แน่นอนว่าต้องนำไปอวดต่อหน้าพี่น้องทุกคน

หลังจากที่พ่อบ้านเกาจากไปในเช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งหอเยียนหลิ่วก็รู้แล้วว่าเขามอบโคมไฟให้หน่วนเยียนดวงหนึ่ง

เฉินเยี่ยนพอเห็นโคมไฟดวงนั้น ในใจก็แอบด่าว่าตระกูลเกาช่างฟุ่มเฟือยเสียจริง

ทั้งโคมทำจากทองเหลือง แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจงและงดงามอย่างยิ่ง เกรงว่าพอจะให้บ้านเขากินดื่มได้หนึ่งสองปี ยังกับจะพระราชทานให้คนรับใช้เล่นๆ

ครั้งนี้จะต้องให้ตระกูลเกาต้องลอกคราบออกมาชั้นหนึ่งแล้ว

เฉินเยี่ยนชมดูการเปลี่ยนสีหน้าของคุณชายรองเกาอย่างเงียบๆ รู้สึกเพียงว่าการต่อสู้กับคนช่างสนุกไม่รู้จบ

เมื่อเทียบกับความยินดีของเฉินเยี่ยนแล้ว ท่านเจ้าเมืองหวังในตอนนี้ปวดหัวเป็นสองเท่า

พยานหลักฐานครบถ้วนแล้ว เขาจะต้องตัดสินโทษตระกูลเกางั้นหรือ

ภายใต้ความโกรธแค้นของฝูงชน ท่านเจ้าเมืองหวังทำได้เพียงเรียกคุณชายรองเกามาใกล้ๆ