บทที่ 57: การลงอาญา

"จากสถานการณ์ในตอนนี้ คดีในวันนี้จะต้องตัดสินให้ได้ มิฉะนั้นฎีกาที่เจ้าหน้าที่ตรวจการถอดถอนข้าหลวงผู้นี้อีกไม่นานก็จะถึงคณะองคมนตรีแล้ว คุณชายรองท่านเห็นว่าอย่างไร"

ในใจของคุณชายรองเกาแอบด่าว่าหวังเซินช่างเป็นเฒ่าเจ้าเล่ห์เสียจริง

เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าต้องการจะรักษาชื่อเสียงขุนนางของตนเอง ยังจะมาให้เขาดูอีก ไม่ใช่ว่าต้องการให้ตระกูลเกาของเขาแสดงท่าทีรึ

ตอนนี้จะโต้เถียงกับเขาก็ไร้ประโยชน์ จะลดผลกระทบของตระกูลเกาให้เหลือน้อยที่สุดได้อย่างไรถึงจะเป็นเรื่องที่ควรพิจารณา

คุณชายรองเกาประสานหมัดคารวะท่านเจ้าเมืองหวัง กล่าว "ขอท่านเจ้าเมืองโปรดรอสักครู่"

"ไม่เป็นไรๆ"

ท่านเจ้าเมืองหวังพูดจาดีอย่างยิ่ง

การให้ความสะดวกแก่ตระกูลเกาก็คือการให้ความสะดวกแก่ตนเอง เขาย่อมต้องผ่อนปรนอยู่แล้ว

คุณชายรองเกาเดินช้าๆ ไปยังพ่อบ้านเกาที่นั่งหมดสภาพอยู่บนพื้น

เดิมทีพ่อบ้านเกาคนนั้นก้มหน้ามองพื้นอยู่ เบื้องหน้าพลันมีรองเท้าสีดำคู่หนึ่งปรากฏขึ้น ในใจเขาก็อบอุ่นขึ้นมา เงยหน้าขึ้นช้าๆ เรียกคำหนึ่ง "คุณชายน้อยรอง"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้าโศกอ้อนวอน

เขาทำงานให้คุณชายน้อยรอง คุณชายน้อยรองมักจะชมเชยว่าเขาทำงานได้ดี ทั้งยังให้รางวัลมากมาย

ตอนนี้มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็มีเพียงคุณชายน้อยรองที่จะช่วยเขาได้

ทั้งสองคนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ถึงแม้จะเป็นนายบ่าว แต่ความสัมพันธ์ก็ยังคงดีอย่างยิ่ง

พ่อบ้านเกาเมื่อเห็นคุณชายน้อยรองเช่นนี้ ก็ราวกับได้เห็นความหวังที่จะหลุดพ้น

แต่คุณชายน้อยรองกลับหรี่ตาทั้งสองข้างลง เตะเข้าไปที่หน้าอกของพ่อบ้านเกาหนึ่งที

พ่อบ้านเกายังไม่ทันจะทันได้ตั้งตัวก็ถูกเตะล้มลงกับพื้น ใต้ศาลเงียบกริบ

คุณชายรองตวาดอย่างเกรี้ยวกราด "บ่าวชั่วช้ากล้าหาญกล้าอ้างชื่อตระกูลเกาเข้าออกซ่องนางโลม ใครเป็นคนบงการให้เจ้าใส่ร้ายถงเซิงเฉิน"

พ่อบ้านเกามองคุณชายรองอย่างตกตะลึง เมื่อเห็นแววตาข่มขู่ในดวงตาของเขา ทั่วทั้งร่างก็สั่นสะท้านขึ้นมา

คนข้างนอกต่างก็คิดว่าคุณชายรองสง่างามผ่องใส แต่เขาที่อยู่ข้างกายคุณชายรองมาโดยตลอดกลับรู้ว่าคุณชายรองโหดเหี้ยมอำมหิตเพียงใด

คุณชายรองนี่จะให้เขารับผิดเรื่องทั้งหมดไว้คนเดียว

เขาเป็นบ่าวที่เกิดในบ้านตระกูลเกา พ่อแม่พี่น้องของเขาล้วนเป็นบ่าวของตระกูลเกา แม้แต่สัญญาขายตัวของภรรยาลูกของเขาก็ยังอยู่ในกำมือของคุณชายรอง

หากวันนี้เขากล้าที่จะลากตระกูลเกาลงน้ำ คุณชายรองย่อมไม่ใจอ่อนอย่างแน่นอน

ในอกของพ่อบ้านเกามีน้ำรสเปรี้ยวผุดขึ้นมาเป็นระลอกๆ ราวกับจะแช่ตัวเขาทั้งคนไว้ในนั้น

เขาไม่รู้สึกถึงมือเท้าของตนเองโดยสิ้นเชิงแล้ว ทำได้เพียงใช้แรงทั้งหมดของร่างกายกล่าว "ไม่มีใครบงการ เป็นข้าน้อยที่ทำเอง"

พอพูดคำนี้ออกมา เขาก็ราวกับพบเจอเรี่ยวแรงขึ้นมา กล่าวเสียงดังทันที "ข้าน้อยเห็นเฉินเยี่ยนคนนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่เคารพคุณชายน้อยรองและคุณชายน้อยเจ็ด ก็เลยอยากจะระบายความโกรธให้คุณชายน้อยทั้งสองท่าน ถึงได้ไปหาหน่วนเยียนทำเรื่องนี้!"

เฉินเยี่ยนรู้ว่าเรื่องในวันนี้คงจะต้องจบลงเพียงเท่านี้แล้ว

คุณชายรองคนนี้ช่างเด็ดขาดจริงๆ โยนเรื่องทั้งหมดให้คนรับใช้ทันที เหมือนกับคดีทุจริตในการสอบเมื่อสองปีก่อน พวกเขาก็สามารถผลักไสโจวหรงออกไปได้อย่างไม่ลังเล

ตระกูลเกาไม่มีความเมตตาธรรมเลยแม้แต่น้อย

คุณชายรองเกาหันกลับมา ประสานหมัดคารวะท่านเจ้าเมืองหวังบนศาล กล่าวเสียงดังฟังชัด "ท่านเจ้าเมือง เรื่องนี้กระจ่างแล้ว เป็นฝีมือของบ่าวชั่วของตระกูลเกาข้า ตระกูลเกาของข้าจะไม่ปกป้องเด็ดขาด ขอท่านผู้ใหญ่โปรดลงโทษอย่างหนัก!"

ท่านเจ้าเมืองหวังมองไปยังฝูงชนที่ฟังความอยู่ใต้ศาล แล้วมองเกาหมิงหย่วนแวบหนึ่ง กล่าวเสียงดังฟังชัด "คุณชายรองช่างมีเหตุผลเช่นนี้ ข้าหลวงผู้นี้ชื่นชมอย่างยิ่ง"

ทุบไม้เคาะบัลลังก์หนึ่งที ท่านเจ้าเมืองหวังกล่าวเสียงดังฟังชัด "ตามกฎหมายของราชวงศ์เหลียง ผู้มีสถานะต่ำต้อยดูถูกผู้มีตำแหน่ง ต้องโบยสามสิบที ผู้กระทำผิดหลักสามสิบที ผู้สมรู้ร่วมคิดสิบที"

ตอนที่ขุนนางเมืองของราชวงศ์เหลียงไต่สวนคดี ข้างมือจะมีกระบอกไม้ไผ่อยู่ ใช้สำหรับเก็บป้ายอาญา

ในถังป้ายมีป้ายหัวขาว, ป้ายหัวดำ และป้ายหัวแดง

ป้ายหัวขาวแต่ละป้ายหนึ่งที, ป้ายหัวดำแต่ละป้ายห้าที, ป้ายหัวแดงแต่ละป้ายสิบที

ท่านเจ้าเมืองหวังดึงป้ายหัวแดงสามอันโยนไปตรงหน้าพ่อบ้านเกา ทันใดนั้นก็มีเจ้าหน้าที่เข้ามากดเขาลง เสียงทึบๆ ของไม้กระดานที่กระทบกับเนื้อหนังผสมกับเสียงร้องโหยหวนของพ่อบ้านเกาดังไปทั่วทั้งศาล

พอโบยครบสามสิบที เสื้อผ้าบนก้นของพ่อบ้านเกาก็ถูกเลือดย้อมแดงไปแล้ว คนก็สลบไปแล้ว

หน่วนเยียนเห็นดังนั้น ก็ตกใจจนหน้าซีดเผือดไปนานแล้ว

ชาวโลกมักจะสงสารและเมตตาต่อหญิงสาวที่อ่อนแอและงดงามเป็นพิเศษ เมื่อเห็นโฉมงามในสภาพน่าสังเวชเช่นนี้ บัณฑิตหลายคนก็เกิดความสงสารขึ้นมา ในใจแอบถอนหายใจว่าสิบทีที่ลงไปนั้น โฉมงามเกรงว่าจะต้องสิ้นใจไปแล้ว

แต่กฎหมายอยู่ตรงนี้ พวกเขาก็ไม่มีกำลังจะเปลี่ยนแปลง

พอมองดูเฉินเยี่ยนที่ยืนตระหง่านอยู่บนศาล ต่างก็พากันส่ายหน้า

ตกลงแล้วยังเด็ก ไหนเลยจะรู้ว่าความสงสารคืออะไร

ท่านเจ้าเมืองหวังดึงป้ายหัวแดงอันหนึ่ง โยนไปตรงหน้าหน่วนเยียน "ลงอาญา!"

เมื่อเห็นเหล่าเจ้าหน้าที่เดินเข้ามาหาเธอ เบื้องหน้าของหน่วนเยียนก็มืดลง สลบไป

ไม้กระดานหนักๆ ฟาดลงมา ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ความเจ็บปวดที่เนื้อหนังฉีกขาดทำให้เธอร้องโหยหวนไม่หยุดหย่อน ทำให้บัณฑิตหลายคนที่คิดว่าตนเองเจ้าชู้ทนดูต่อไปไม่ได้

พอโบยครบสิบที หน่วนเยียนคนนั้นก็สลบไปแล้ว แม่เล้าของหอเยียนหลิวมองดูสภาพน่าสังเวชของเธอ แทบจะไม่อยากได้เธอแล้ว

ยังไงเสียก็เป็นต้นไม้เงินต้นไม้ทองของตนเอง ก็ยังคงให้คนนำเธอไป

หลังจากท่านเจ้าเมืองหวังเลิกศาลแล้ว เดิมทีเฉินเยี่ยนจะจากไป แต่กลับถูกท่านเจ้าเมืองหวังเรียกไปที่ห้องหลังศาล ในตอนนี้ท่านเจ้าเมืองหวังถอดหมวกขุนนางออกแล้ว กำลังถือถ้วยชา ขูดใบชาไปมาทีละนิด

ก้มหน้าลงดู เฉินเยี่ยนก็ยืนตัวตรงอยู่กลางห้อง ใบหน้าสงบนิ่ง

เมื่อมองดูเขาเช่นนี้ ในอกของท่านเจ้าเมืองหวังก็ร้อนเป็นไฟ

โกรธจริงๆ!

ท่านเจ้าเมืองหวังทุบฝาลงบนถ้วย แล้ววางถ้วยลงบนโต๊ะอย่างแรง "เจ้าช่างมีความสามารถจริงๆ"

คำพูดนี้ออกมาจากปากของเจ้าเมือง ช่างทำให้ขาอ่อนเสียจริง

เฉินเยี่ยนกลับถือโอกาสเลียแข้งเลียขา "อาศัยท่านอาจารย์ที่ยุติธรรมและซื่อสัตย์สุจริต รักราษฎรดั่งลูก นักเรียนถึงได้กล้าแจ้งความเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ตนเอง"

ท่านเจ้าเมืองหวังโกรธจนหัวเราะออกมา

รวมความว่าเขาเลือกเจ้าเด็กนี่เป็นอันดับที่สอง เจ้าเด็กนี่ก็ตอบแทนเขาเช่นนี้

อาจารย์ของการสอบระดับเมืองถึงแม้จะไม่เท่าอาจารย์ของการสอบระดับภูมิภาคการสอบฮุ่ยซื่อ แต่ตกลงแล้วยังมีความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์อยู่ชั้นหนึ่ง

แต่พอได้ยินเฉินเยี่ยนเรียกอาจารย์ทุกคำ เรียกนักเรียนทุกคำ ในใจของท่านเจ้าเมืองหวังก็ยิ่งโกรธขึ้นไปอีก น้ำเสียงก็ยิ่งเย็นชาลงไปอีกหลายส่วน "แต่โบราณกาลเด็กอัจฉริยะมีมากมาย ผู้ที่สามารถสร้างผลงานได้จริงๆ กลับมีเพียงน้อยนิด เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไม"

เฉินเยี่ยนกล่าวอย่างเคารพ "นักเรียนไม่ทราบ"

ท่านเจ้าเมืองหวังกล่าว "เพราะพวกเขาอายุน้อยก็มีชื่อเสียง ส่วนใหญ่จะหยิ่งทะนง ย่อมไม่เคารพยำเกรงต่ออำนาจ พวกเขาไม่รู้ว่า เพียงแค่ความสามารถไม่สามารถปกป้องตนเองได้ ต่อหน้าอำนาจ พวกเขากับชาวนาที่ไม่รู้หนังสือก็ไม่ต่างกัน เจ้าเข้าใจรึยัง"

เฉินเยี่ยนก้มหน้า "นักเรียนรับคำสอนแล้ว"

เขาไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักดีชั่ว ท่านเจ้าเมืองหวังกำลังชี้แนะเขา เขาย่อมรับบุญคุณนี้

จะฟังหรือไม่ฟังนั่นก็เป็นเรื่องของเขาเองแล้ว

ท่านเจ้าเมืองหวังเห็นเขาตอบรับอย่างง่ายดายเช่นนี้ ก็รู้ว่าเฉินเยี่ยนไม่ได้ฟังเข้าไป

เมื่อมองดูถงเซิงที่ยังเยาว์วัยเช่นนี้ ท่านเจ้าเมืองหวังก็เก็บอารมณ์ลง กล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "การแก้แค้นของสุภาพบุรุษสิบปีก็ยังไม่สาย ซ่อนคมรอเวลา รอจนกระทั่งตนเองมีความสามารถที่จะต่อกรได้ ถึงจะเป็นการกระทำที่ฉลาด"

ลูกชาวนาไปต่อกรกับตระกูลใหญ่ ส่วนใหญ่ก็เป็นลูกชาวนาที่ได้รับความน้อยใจ

ท่านเจ้าเมืองหวังย่อมรู้หลักการนี้ดีอยู่แล้ว

แต่เขาไม่ต้องการให้ต้นกล้าอ่อนๆ ยังไม่ทันจะเติบโตก็ถูกทำลายไป ก็เลยพูดมากไปสองสามประโยค

หวังเซินก็มาจากครอบครัวชาวนา ย่อมรู้ดีว่าลูกชาวนาต้องการจะได้ดียากลำบากเพียงใด ต่อเฉินเยี่ยนก็เลยมีความห่วงใยที่จริงใจเพิ่มขึ้นมาบ้าง

เฉินเยี่ยนคารวะหวังเซินอย่างสุดซึ้ง ท่าทียิ่งเคารพมากขึ้น "ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ชี้แนะ นักเรียนครั้งนี้ก็เพียงเพื่อป้องกันตนเอง หากวันนี้นักเรียนไม่แจ้งความ ต่อไปหากมีคนคิดร้ายนำเรื่องหญิงสาวซ่องนางโลมขวางรถนักเรียนไปเผยแพร่ที่อื่น ชื่อเสียงของนักเรียนก็จะพังพินาศ"