บทที่ 592 เงื่อนไข 1

หลังจากทั้งสามคนถูกจับ ก็ต้องมานอนกองฟาง กินโจ๊กบูดด้วยกัน สองคนยังช่วยดูแลหวังหนิงจือที่ล้มป่วย แต่หลังจากถูกเฉินเยี่ยนสอบสวนเมื่อก่อนสิ้นปี ผู้คุมก็ยกเตียงไม้เดี่ยวพร้อมเครื่องนอนมาให้หวังหนิงจือ ของพวกนี้ในยามปกติพวกเขาไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา แต่ในคุกนี้กลับเป็นของหายากยิ่ง แถมหวงหมิงและหลิวหยางผู่ต่างถูกลงทัณฑ์ มีเพียงหวังหนิงจือคนเดียวที่ไร้รอยขีดข่วน เฉินเยี่ยนกล้าลงทัณฑ์แม้กระทั่งหลิวหยางผู่ แล้วจะไม่กล้าลงทัณฑ์หวังหนิงจือเชียวหรือ? อยู่ในคุกเหมือนกัน พวกเขายังต้องซดโจ๊กธัญพืชบูดๆ แต่หวังหนิงจือกลับได้กินข้าวสวยพร้อมกับข้าวเนื้อหนึ่งผักหนึ่งทุกมื้อ แม้หวังหนิงจือจะบอกพวกเขาว่านี่เป็นแผนยุแยงตะแคงรั่วของเฉินเยี่ยน เตือนหลิวหยางผู่และหวงหมิงอย่าหลงกล แต่ความแตกต่างที่เห็นอยู่ตำตาก็อดทำให้ทั้งสองระแวงไม่ได้ แรกๆ หวังหนิงจือพยายามรักษาสัมพันธ์ จะแบ่งอาหารให้ทั้งสอง แต่ทั้งสองไม่รับน้ำใจ แถมยังพูดจาแดกดัน นานวันเข้า หวังหนิงจือก็เริ่มเบื่อ จะให้เขาทิ้งอาหารดีๆ มาทนกินแกลบกินรำกับสองคนนี้ก็ใช่ที่ อาหารที่ผู้คุมให้มาก็พอแค่กินคนเดียว ถ้าแบ่งให้หลิวหยางผู่และหวงหมิง เขาหวังหนิงจือก็ต้องหิว มื้อสองมื้อยังพอทน แต่นานไปเขาจะทนได้อย่างไร ด้วยเหตุนี้ รอยร้าวระหว่างทั้งสองฝ่ายจึงลึกขึ้นเรื่อยๆ ก่อนสิ้นปี ทั้งสองคนบาดเจ็บขยับตัวลำบาก ได้แต่จ้องมองหวังหนิงจือด้วยความอาฆาต หลายวันมานี้ แผลของทั้งสองเริ่มหายดี พอร่วมมือกันก็เริ่มแย่งอาหารจากมือหวังหนิงจือ เมื่อเช้าหลิวหยางผู่เพื่อจะแย่งหมั่นโถวแป้งขาวในมือหวังหนิงจือ ถึงกับชกเข้าที่ตาซ้ายของหวังหนิงจือ หวังหนิงจือจึงลุกขึ้นสู้ จนเกิดการชุลมุนวุ่นวายกับหลิวและหวง วันนี้หวังหนิงจือเลยต้องนอนซมอยู่บนเตียงทั้งวัน หลิวและหวงตกลงกันไว้แล้วว่า รออาหารเย็นมาส่งเมื่อไหร่ จะร่วมมือกันแย่งอาหารดีๆ มาแบ่งกัน โจ๊กบูดๆ นั่นกินเข้าไปก็มีแต่น้ำ เดินไปเดินมาสองสามทีก็ฉี่ออกหมด หิวอีกแล้ว พวกเขาไม่อยากหลอกกระเพาะตัวเองอีกต่อไป เสียงฝีเท้าผู้คุมใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หวังหนิงจือพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ทั้งสามคนจ้องมองไปทางต้นเสียงเป็นตาเดียว ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว หวงหมิงสะกิดแขนหลิวหยางผู่ ทั้งสองลุกขึ้นยืนพร้อมกัน หวังหนิงจือเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้น เดินไปที่ประตูคุก ผู้คุมไขกุญแจ แล้วบอกคนข้างใน: “หวังหนิงจือออกไปได้” หวังหนิงจือถามอย่างร้อนรน: “ไปไหน?” ผู้คุมปลดแม่กุญแจออก ผลักประตูคุกเปิด: “เจ้าอยากไปไหนก็ได้ ไม่ต้องอยู่ในคุกแล้ว” หวังหนิงจือดีใจมาก รีบเดินออกจากคุกทันที หวงหมิงและหลิวหยางผู่ดีใจรีบจะตามออกไป แต่ผู้คุมกลับปิดประตูขังไว้ก่อน แล้วลงกลอน หลิวหยางผู่รีบแย้ง: “พวกข้าสองคนยังไม่ได้ออกไป” ผู้คุมตอบเพียง: “พวกข้าได้รับคำสั่งจากเบื้องบน ให้ปล่อยหวังหนิงจือคนเดียว พวกเจ้ายังต้องอยู่ข้างใน” หวงหมิงรีบถาม: “พวกข้ามาด้วยกัน ทำไมเขาออกได้ พวกข้าออกไม่ได้?” ผู้คุมไม่ตอบอีก พาหวังหนิงจือเดินจากไป หวงหมิงตะโกนเรียกหลายครั้งแต่ไม่มีใครขานรับ จนโมโหสุดขีด “ยังดูไม่ออกอีกเหรอ มันคายความลับพวกเราให้เฉินเยี่ยนหมดแล้ว” หลิวหยางผู่กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ เสียงตะโกนของหวงหมิงกลืนหายไปในลำคอ ลดเสียงลงต่ำ: “มันกล้าบอกเรื่องพวกนั้นกับเฉินเยี่ยน ต่อให้ออกไปได้ก็ไม่มีจุดจบที่ดีหรอก ครอบครัวมันก็ไม่รอด มันโง่หรือเปล่า?” เรื่องพวกนี้หวังหนิงจือนั่นแหละเป็นคนสอนเขาเอง “พวกเราสามคนอยู่ที่นี่ มันออกไปคนเดียว จะโยนความผิดอะไรมาให้ข้ากับเจ้าก็ได้” หลิวหยางผู่แค้นใจนัก: “เกรงว่าพวกเราต้องรับเคราะห์แทนมันแล้ว” หวงหมิงหน้าถอดสี แต่ยังหวังลึกๆ: “ถ้าพวกเรารับสารภาพแล้ว จะยังอยู่ในคุกทำไม? หวังหนิงจือออกไปได้แล้ว คนอื่นยังจะเชื่อคำพูดมันอีกหรือ?”

“หาข้ออ้างส่งเดชก็ได้ มันเป็นคนตระกูลหวัง รักษาชีวิตไว้สักชีวิตจะยากอะไร? ที่ลำบากจริงๆ คือพวกเราต่างหาก!” หวังหนิงจือออกไปคนเดียว อยากจะแต่งเรื่องยังไงก็ได้ หวงหมิงเหมือนถูกฟ้าผ่า คุกกลับสู่ความปกติ เรื่องที่สวีจือพาหวังหนิงจือกลับไปคนเดียว สร้างความไม่พอใจให้ตระกูลหลิวและตระกูลหวงอย่างมาก เมื่อผู้นำแปดตระกูลใหญ่รวมตัวกัน ผู้นำสองตระกูลนี้จึงเปิดฉากเล่นงานสวีจือทันที สวีจือจึงยกคำพูดของเฉินเยี่ยนมาอ้าง และทวงเงินหนึ่งแสนตำลึงที่ตนสำรองจ่ายไปจากตระกูลหวัง ผู้นำตระกูลหลิวโกรธจัด: “ตระกูลหลิวข้าไม่มีปัญญาจ่ายหนึ่งแสนตำลึงรึ?! ทำไมไม่พาหลิวหยางผู่กลับมาด้วย?!” สวีจือตอบ: “ตามความต้องการของเฉินเยี่ยน หนึ่งแสนตำลึงยังห่างไกลนัก”

“แล้วเขาต้องการเท่าไหร่ สิบห้าหมื่นตำลึง? ยี่สิบหมื่นตำลึง?” สวีจือคิดในใจ หวังหนิงจือไถ่ตัวออกมาได้ด้วยเงินหนึ่งแสนตำลึง เพราะไม่ได้ก่อเรื่องใหญ่ เงินสิบยี่สิบหมื่นตำลึงสำหรับเฉินเยี่ยน ไม่นับเป็นอะไรเลย “สิ่งที่เขาต้องการ เกรงว่าจะเป็นการให้ตระกูลหลิวช่วยทำบางอย่างในราชสำนัก” ผู้นำตระกูลหลิวโกรธจัด: “มันยังกล้าคิดจะเล่นงานท่านรองเสนาบดีใหญ่อีกรึ?” สวีจือไม่ตอบ เฉินเยี่ยนไม่ได้ระบุเงื่อนไข ก็เพื่อรอให้ตระกูลหลิวเสนอเอง หากตระกูลหลิวไม่ช่วยหลิวหยางผู่ เฉินเยี่ยนก็ไม่เสียอะไร แต่ตระกูลหลิวจะเสียหน้า “ฝันไปเถอะ!” ผู้นำตระกูลหลิวทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วหันหน้าหนีมองพื้น หลิวหยางผู่ยังมีโอกาส แต่หวงหมิงไม่มีแม้แต่โอกาสจะเสนอราคา นั่นแหละตายสถานเดียว สองคนนั้นจะเป็นจะตายไม่เกี่ยวกับสวีจือ แปดตระกูลใหญ่จะได้ขึ้นเกาะการค้าหรือไม่ต่างหากที่สำคัญที่สุด สวีจือเริ่มเล่าอนาคตของเกาะการค้าที่เฉินเยี่ยนวาดฝันให้ฟัง โดยใส่สีตีไข่เพิ่มเข้าไปให้เหล่าผู้นำตระกูลฟัง พอนึกถึงว่าจะสามารถทำธุรกิจกับนานาประเทศได้อย่างเปิดเผย ทุกคนต่างดีใจและใฝ่ฝัน “เฉินเยี่ยนเป็นขุนนางแท้ๆ กลับทำธุรกิจเก่งกว่าแปดตระกูลใหญ่เราเสียอีก”

“เทียบกับเกาะการค้าแล้ว การลักลอบค้าขายของพวกเราเมื่อก่อนเหมือนเด็กเล่นขายของจริงๆ”

“เหอะ ไม่มีใบชาและเครื่องกระเบื้องของพวกเรา เกาะการค้าจะเจริญรุ่งเรืองอย่างที่มันฝันได้ยังไง!”