บทที่ 593 เงื่อนไข 2

เมื่อทุกคนต่างคนต่างเพิ่มเงื่อนไขที่ตนต้องการจนพอใจแล้ว ถึงได้ส่งสวีจือไปเจรจาต่อ สวีจือแค่นหัวเราะในใจ ไม่คิดจะอ้อมค้อมกับพวกเขาอีกต่อไป พูดเงื่อนไขทั้งสามข้อของเฉินเยี่ยนออกมาตรงๆ เหล่าผู้นำตระกูลต่างฮือฮา ผู้นำตระกูลหลิวถึงกับตบโต๊ะดังปัง ตวาดลั่น: “ตะกละตะกลามขนาดนี้ ไม่กลัวท้องแตกตายหรือไง!”

“เฉินเยี่ยนคิดว่าพวกเรากลัวมันนักหรือ ถึงกล้าขู่กันแบบนี้!”

“เงินหนึ่งพันสองร้อยล้านตำลึง ซื้อชีวิตคนทั้งตระกูลเฉินยังได้สบายๆ!”

“มันต้องสมคบกับตู้หยุนชูแน่ๆ ถึงจะมาปล้นใบชาและเครื่องกระเบื้องของพวกเรา ราคาหนึ่งส่วน พูดออกมาได้ไม่อายปาก” ใบชาและเครื่องกระเบื้อง ขอแค่เอาออกมา พ่อค้าตะวันตกก็แย่งกันซื้อ ซื้อไปในราคาหนึ่งส่วน (10%) พลิกมือเดียวก็ได้ภูเขาเงินภูเขาทองกลับมาทันที มิน่าตู้หยุนชูถึงได้กอดใบอนุญาตเดินเรือไว้ไม่ยอมปล่อย ที่แท้ก็ตกลงกับเฉินเยี่ยนไว้แต่แรกว่าจะปล้นสินค้าพวกเขา เงินที่ได้จากค่าใบอนุญาตเดินเรือ จะเทียบกับใบชาเครื่องกระเบื้องครึ่งหนึ่งในมือแปดตระกูลใหญ่ได้อย่างไร? แถมยังจะจำกัดปริมาณการส่งสินค้าออกหลังจากขึ้นเกาะอีก ทำธุรกิจ ถ้าไม่ผูกขาดแล้วจะทำไปทำไม? ไม่ผูกขาดจะทำกำไรได้ยังไง? จะให้แปดตระกูลใหญ่มีช่องทางทำกินแต่ไม่ทำอย่างนั้นหรือ?! “เงื่อนไขพวกนี้เราไม่มีวันยอมรับ!”

“ถ้าแปดตระกูลใหญ่ยอมตกลง ไม่ถูกคนหัวเราะเยาะจนฟันร่วงหมดปากหรือ?” ผู้นำตระกูลหลิวหันหอกมาที่สวีจือทันที: “เจ้าที่ยืนกรานจะเจรจาสงบศึกกับเฉินเยี่ยน ก็เพื่อจะปล่อยให้มันจูงจมูกแบบนี้น่ะหรือ?” พอถูกเตือนสติ สายตาที่คนอื่นมองสวีจือก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจและกังขา เฉินเยี่ยนเห็นแปดตระกูลใหญ่เป็นตัวตลกชัดๆ สวีจือยังกล้าแบกหน้าเอาเงื่อนไขพวกนี้กลับมาบอกอีก! สวีจือหลับตาลงอีกครั้ง พยายามระงับความโศกเศร้าปนคับแค้นในใจ มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเขายังมองสถานการณ์ไม่ออกอีก เสียแรงที่เขาเพียรพยายามเกลี้ยกล่อม ยอมทนอัปยศอดสูเพื่อไปเจรจากับเฉินเยี่ยน วินาทีนี้ สวีจือรู้สึกหมดเรี่ยวแรงอย่างบอกไม่ถูก แปดตระกูลใหญ่เสพสุขมานาน อยู่ในซงเฟิ่งหรือแม้แต่หนิงไหวอย่างสุขสบาย จนติดนิสัยเย่อหยิ่งจองหอง หากไม่ถูกบีบจนจนตรอก ต่อให้เขาพยายามชักแม่น้ำทั้งห้า คนพวกนี้ก็ไม่มีวันยอมให้เขาเป็นตัวแทนไปเจรจาสงบศึกกับเฉินเยี่ยนหรอก เขาลืมตาขึ้น มองไปที่ผู้นำตระกูลสวีที่นั่งเงียบมาตลอดในกลุ่มคน ผู้นำตระกูลสวีพยักหน้าให้เล็กน้อยแทบสังเกตไม่เห็น สวีจือสูดหายใจลึก แล้วเอ่ยปากอีกครั้ง: “ท่านผู้นำทุกท่าน โปรดฟังสวีจือสักคำ” เสียงจอแจรอบข้างเงียบลง สายตาเจ้าเล่ห์หลายคู่จ้องมองมาที่สวีจือ สวีจือทำสีหน้าจริงจังกล่าว: “ตอนเฉินเยี่ยนยื่นข้อเสนอสามข้อนี้ ข้าพเจ้าก็โกรธจนแทบคลั่ง อยากจะลากคอเฉินเยี่ยนไปตายตกตามกันเดี๋ยวนี้ แต่ข้าพเจ้าอยากรู้มากกว่าว่าเขาเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงกล้าเรียกราคาโหดขนาดนี้” ผู้นำตระกูลหลิวหัวเราะเย็นชา: “มันเป็นศัตรูกับแปดตระกูลใหญ่เรามาตลอด ตอนนี้เราบากหน้าไปขอร้อง มันจะปล่อยไปง่ายๆ ได้ยังไง” เห็นคนตระกูลหลิวจะหาเรื่องอีก หากคนตระกูลหวังผสมโรงด้วย เรื่องนี้คงกู้กลับมายาก สวีจือไม่อ้อมค้อม พูดตรงๆ ว่า: “เฉินเยี่ยนให้เวลาเราตัดสินใจแค่ห้าวัน ถ้าเราไม่ตกลง เขาจะหันไปเจรจากับพ่อค้าซานซี วันนี้วันที่สี่แล้ว” ทุกคนฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง ในที่สุดผู้นำตระกูลสวีก็เอ่ยปาก: “ถ้าปล่อยให้พ่อค้าซานซีขึ้นเกาะ แปดตระกูลใหญ่ของเราจะถูกเขี่ยออกจากการค้าทางทะเลโดยสมบูรณ์” ทุกคนหน้าถอดสี จะมีพ่อค้ากี่คนบนเกาะการค้าพวกเขาไม่กลัว กลัวแค่พ่อค้าซานซีเจ้าเดียวเท่านั้น ด้วยขนาดกิจการของพ่อค้าซานซี เพียงพอที่จะต่อกรกับแปดตระกูลใหญ่ได้ ที่แปดตระกูลใหญ่กดพ่อค้าซานซีในจิ่นโจวได้ ก็เพราะพวกเขาทุ่มเทหมดหน้าตัก ในขณะที่ธุรกิจทำเงินหลักของพ่อค้าซานซีไม่ได้อยู่ที่ตะวันออกเฉียงใต้ พวกนั้นแค่มาลองเชิง พ่อค้าซานซีแค่ใช้เศษเงินก็ทำให้แปดตระกูลใหญ่ลำบากได้แล้ว หากปล่อยให้พ่อค้าซานซีขึ้นเกาะ ลิ้มรสความหวานหอมของผลกำไร ย่อมต้องทุ่มเงินมหาศาลมาเหยียบแปดตระกูลใหญ่ให้จมดินแน่ เมื่อฝ่ายหนึ่งอ่อนแอลง ฝ่ายหนึ่งเข้มแข็งขึ้น ท่านเก๋อเหล่าจางที่พ่อค้าซานซีหนุนหลังย่อมมีอำนาจมากขึ้น ฝ่ายหลิว-หูคงยิ่งตกที่นั่งลำบาก ผู้นำตระกูลหลิวตบโต๊ะ ตวาดลั่น: “เฉินเยี่ยนเป็นแค่เจ้าเมือง คิดจะใช้เกาะการค้ามาบงการสถานการณ์ในราชสำนัก ช่างไม่เจียมตัว!” สวีจือกล่าว: “ตอนนี้เฉินเยี่ยนกุมชะตาชีวิตพวกเราไว้ จำต้องก้มหน้ายอมจำนน”