บทที่ 699 เจรจาสันติ 2

เป็นดังคาด เฉินเยี่ยนกล่าวต่อ "ผู้ที่ยิงหลิวเม่าซานจนสิ้นชีพในครั้งนี้ คือนายกองพันเฉินแห่งกองพันซงเฟิ่ง หวังว่าราชเลขาธิการจางจะช่วยทูลขอความดีความชอบให้แก่เขาด้วย ส่วนจ้าวชวี เจิ้งข่าย และหวังปิ่ง ทั้งสามคนแม้จะเป็นเพียงกองกำลังชาวบ้าน ทว่ากลับมีความกล้าหาญชาญชัยยิ่งนัก และได้สร้างความดีความชอบใหญ่หลวงในครั้งนี้ หากสามารถเข้าร่วมกองทัพได้ ย่อมต้องกลายเป็นขุนพลผู้เก่งกาจของต้าเหลียงเป็นแน่"

รอยยิ้มของจางอี้เหิงยังคงเดิม ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นชาลงหลายส่วน "ท่านเจ้าเมืองเฉินช่างมองการณ์ไกลเสียจริง ตอนนี้ก็เริ่มส่งคนสนิทเข้าไปแทรกซึมในกองทัพเสียแล้ว"

ในเมื่อเดาได้แล้วว่าเขาจางอี้เหิงต้องการจะกุมอำนาจในกรมกลาโหมอย่างสุดกำลัง แต่ก็ยังคงส่งคนเหล่านี้เข้าไปแทรกซึมในกองทัพอีก มิใช่ว่าเป็นการวางหมากเพื่อตอกตะปูหอกข้างแคร่ให้แก่เขาจางอี้เหิงไว้ล่วงหน้าหรอกหรือ?

เมื่อไม่นานมานี้ เขาก็เพิ่งใช้กลวิธีเดียวกันนี้ ส่งหลี่จี้เฉิงไปประจำการที่สำนักชิปู่ซือแห่งซงเฟิ่งมาหมาดๆ

เฉินเยี่ยนตอบกลับ "พวกจ้าวชวีแม้จะห้าวหาญ ทว่าท้ายที่สุดก็เป็นเพียงคนบุ่มบ่าม ไม่เคยร่ำเรียนตำราอันใด ให้พวกเขานำทัพออกศึกยังพอไหว ทว่าเรื่องการแก่งแย่งชิงดีในราชสำนัก พวกเขาไม่ถนัดเอาเสียเลย ข้าน้อยในฐานะขุนนางของต้าเหลียง ย่อมอยากจะเฟ้นหาผู้มีความสามารถมาช่วยงานต้าเหลียงให้มากขึ้น และหวังว่าพวกเขาจะได้แสดงศักยภาพของตนอย่างเต็มที่ แม่ทัพนายกองในกองทัพต้าเหลียงของพวกเรามีมากมายก่ายกอง ต่อให้ข้าน้อยส่งคนเข้าไปสักสิบคนร้อยคน ก็คงไม่อาจสร้างคลื่นลมอันใดได้หรอก"