บทที่ 701 ความหวาดระแวง 2

เฉินเยี่ยนรู้ว่าเขาวิตกกังวลมากเกินไป จึงรินชาให้จอกหนึ่ง ทว่าหลิวจื่ออิ๋นกลับไออย่างหนักจนดื่มไม่ลง

หลิวจื่ออิ๋นผลักจอกชาออกไป หอบหายใจเฮือกใหญ่หลายครั้ง น้ำเสียงแฝงความเสียใจ "การเรียกนายท่านกลับเมืองหลวงในเวลานี้ เกรงว่าคงจะถูกโอรสสวรรค์หวาดระแวงเข้าแล้ว!"

เมืองท่าการค้าสามแห่ง ยามนี้เหลือเพียงซงเฟิ่งแห่งเดียว ปีที่แล้วเฉินเยี่ยนส่งเงินเข้าเมืองหลวงไปไม่น้อย แม้จะเป็นเพราะต้องนำไปใช้ก่อสร้างเกาะการค้า จึงส่งเข้ากรมพระคลังไปเพียงห้าแสนตำลึง แต่เวลาสามปียังไม่ทันครบกำหนด จำนวนนี้นับว่าไม่น้อยเลย

อีกทั้งเงินทองที่หามาได้จากน้ำตาลทรายขาวของซงเฟิ่ง ส่วนที่สมควรแบ่งถวายแด่โอรสสวรรค์ก็ถูกส่งเข้าวังไปหมดแล้ว เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าเฉินเยี่ยนจัดการเรื่องการเปิดการค้าทางทะเลได้เป็นอย่างดียิ่ง

บัดนี้ราษฎรซงเฟิ่งขอเพียงไม่เกียจคร้านจนเกินไป ไม่ว่าจะขึ้นไปบนเกาะการค้า หรือทำงานเป็นผู้ใช้แรงงานที่ท่าเรือซงเฟิ่ง ต่อให้ไม่อยากทำทั้งสองอย่าง ก็ยังสามารถพากันเปิดแผงลอยในซงเฟิ่งได้ เงินที่หามาได้ก็เพียงพอที่จะไปซื้อเสบียงอาหารบนเกาะการค้ามาประทังความหิวโหยของคนทั้งครอบครัวได้